Η 20ή Ιουλίου δεν είναι απλώς μια θλιβερή επέτειος. Είναι η ημέρα που ένας στρατός εισέβαλε σε ένα ανεξάρτητο κράτος, κατέλαβε με τη βία το έδαφός του, ξερίζωσε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους από τα σπίτια τους και άφησε πίσω του νεκρούς, αγνοουμένους, βιασμούς, λεηλασίες και μια ανοιχτή πληγή που παραμένει αιμορραγούσα μέχρι σήμερα.
Η Τουρκία αποκάλεσε την εισβολή «ειρηνευτική επιχείρηση».
Από πότε, όμως, τα αποβατικά, οι βόμβες, τα άρματα μάχης και οι αλεξιπτωτιστές φέρνουν ειρήνη; Από πότε η κατοχή βαφτίζεται προστασία και η αρπαγή ξένης γης παρουσιάζεται ως εφαρμογή του διεθνούς δικαίου;
Πέρασαν περισσότερες από πέντε δεκαετίες. Η κατοχή συνεχίζεται. Περίπου το 37% της Κυπριακής Δημοκρατίας εξακολουθεί να βρίσκεται υπό τουρκικό στρατιωτικό έλεγχο.
Μια ευρωπαϊκή χώρα παραμένει κομμένη στα δύο. Χιλιάδες πρόσφυγες δεν επέστρεψαν ποτέ στις πατρογονικές τους εστίες. Οι συγγενείς των αγνοουμένων περίμεναν δεκαετίες για μια απάντηση, ενώ ολόκληρες πόλεις και χωριά άλλαξαν βίαια πρόσωπο.
Και η διεθνής κοινότητα;
Ψηφίσματα, ανακοινώσεις, εκκλήσεις, διασκέψεις, συνομιλίες. Λόγια. Πάντα λόγια.
Ο ΟΗΕ καταδίκασε την εισβολή και ζήτησε τον σεβασμό της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το Συμβούλιο Ασφαλείας εξέδωσε ψηφίσματα. Οι κυβερνήσεις εξέφρασαν την «ανησυχία» τους. Οι διπλωμάτες επανέλαβαν τη γνωστή φράση περί «δίκαιης και βιώσιμης λύσης».
Και όμως, η κατοχή παραμένει. Τα συρματοπλέγματα παραμένουν. Οι κατοχικές δυνάμεις παραμένουν.
Εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη υποκρισία της διεθνούς πολιτικής. Όταν το διεθνές δίκαιο παραβιάζεται από έναν αδύναμο, ενεργοποιούνται αμέσως κυρώσεις, αποκλεισμοί και πιέσεις. Όταν, όμως, ο παραβάτης είναι γεωπολιτικά χρήσιμος, το διεθνές δίκαιο μετατρέπεται σε ευχολόγιο.
Η Κύπρος αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της επιλεκτικής ευαισθησίας.
Ασφαλώς, η ιστορία δεν μπορεί να γραφτεί έντιμα αν αποσιωπηθούν και τα δικά μας λάθη.
Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 υπήρξε εγκληματική πράξη απέναντι στην Κυπριακή Δημοκρατία. Αποδυνάμωσε την άμυνα του νησιού και έδωσε στην Άγκυρα την αφορμή που αναζητούσε για να εφαρμόσει έναν σχεδιασμό που είχε προετοιμαστεί χρόνια πριν.
Η προδοσία εκείνων των ημερών δεν μπορεί να διαγραφεί ούτε να εξωραϊστεί στο όνομα οποιασδήποτε ιδεολογίας.
Όμως καμία εσωτερική κρίση, κανένα πραξικόπημα και καμία πολιτική αναταραχή δεν νομιμοποιεί την εισβολή και την κατοχή ξένου εδάφους. Αυτό είναι το ουσιώδες. Όποιος επιχειρεί να συγχέει τις δύο έννοιες, στην πραγματικότητα επιχειρεί να δικαιολογήσει το αποτέλεσμα της στρατιωτικής βίας.
Κάθε χρόνο, οι σειρήνες ηχούν στην Κύπρο την ίδια ώρα που άρχισε η εισβολή. Για λίγα λεπτά όλοι θυμούνται. Μετά, η καθημερινότητα συνεχίζεται και η διεθνής πολιτική επιστρέφει στη γνώριμη αδιαφορία της.
Οι ίδιες κυβερνήσεις που μιλούν για σεβασμό των συνόρων συναλλάσσονται κανονικά με τον κατακτητή. Οι ίδιες δυνάμεις που διακηρύσσουν ότι δεν αναγνωρίζουν τετελεσμένα συμβιώνουν επί δεκαετίες με αυτά.
Η κατοχή έγινε σχεδόν συνήθεια. Και αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο: όταν η αδικία παύει να προκαλεί αγανάκτηση και μετατρέπεται σε κανονικότητα.
Η Κύπρος δεν ζητά προνόμια. Ζητά αυτό που θα απαιτούσε κάθε κυρίαρχο κράτος: να εφαρμοστεί το διεθνές δίκαιο χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς δύο μέτρα και δύο σταθμά, χωρίς γεωπολιτικές εκπτώσεις.
Αν η εισβολή είναι έγκλημα, τότε παραμένει έγκλημα όσο διαρκεί η κατοχή. Δεν παραγράφεται με την πάροδο του χρόνου ούτε εξαγνίζεται μέσα από τις διπλωματικές διαπραγματεύσεις.
Η ιστορία της Κύπρου δεν είναι μόνο η ιστορία μιας τουρκικής εισβολής. Είναι και η ιστορία της διεθνούς αδράνειας. Είναι η απόδειξη ότι οι ισχυροί δεν υπερασπίζονται πάντα αρχές, αλλά συμφέροντα. Και όταν τα συμφέροντα υπερισχύουν του δικαίου, οι λαοί πληρώνουν το τίμημα.
Η 20ή Ιουλίου δεν προσφέρεται για κούφια λόγια ούτε για επετειακές δηλώσεις. Υπενθυμίζει ότι στην καρδιά της Ανατολικής Μεσογείου εξακολουθεί να υπάρχει μια ανοιχτή πληγή της Ευρώπης.
Μια εισβολή που δεν έληξε ποτέ.
Μια κατοχή που συνεχίζεται.
Και μια διεθνής κοινότητα που, ενώ γνωρίζει την αλήθεια, εξακολουθεί να κάνει αυτό που κάνει εδώ και μισό αιώνα:
Να κοιτάζει αλλού.
Σημείωση: Τα σχόλια που εμφανίζονται κάτω από τα άρθρα αποτελούν προσωπικές απόψεις των χρηστών που τα δημοσίευσαν και δεν εκφράζουν απαραίτητα τις θέσεις ή απόψεις του Lamianow.gr.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, σχόλια που έχουν διατυπωθεί δημόσια σε κοινωνικά δίκτυα ενδέχεται να εμφανίζονται κάτω από τα άρθρα, όταν έχουν δημοσιευθεί κάτω από σχετικές αναρτήσεις του ίδιου άρθρου. Το Lamianow.gr δεν φέρει ευθύνη για το περιεχόμενο αυτών των σχολίων.
Αν κάποιο σχόλιο θεωρείτε ότι παραβιάζει δικαιώματα, είναι προσβλητικό ή έχει αποσυρθεί από την αρχική του πηγή, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο [email protected] για την άμεση αφαίρεσή του.