Σε εκ θεμελίων ανασύνθεση του δημοκρατικού και προοδευτικού χώρου καλεί ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας με άρθρο-παρέμβαση που θα δημοσιευτεί στην «Εφημερίδα των Συντακτών», που κυκλοφορεί το Σαββατοκύριακο.
Το άρθρο του φέρει τίτλο «Ζυγώνει η ώρα ανάληψης ευθυνών». Σε αυτό ο Αλέξης Τσίπρας ξετυλίγει τα επόμενα του βήματα και τοποθετείται για το μέλλον της αντιπολίτευσης και της προοδευτικής παράταξης.
Λέει τι πιστεύει πως είναι αναγκαίο και απολύτως απαραίτητο για τους πολίτες και τη χώρα καθώς και ποιο είναι το διακύβευμα για την Ελλάδα και τη διακυβέρνηση της χώρας.
Αφήστε μια απάντηση
Σημείωση: Τα σχόλια που εμφανίζονται κάτω από τα άρθρα αποτελούν προσωπικές απόψεις των χρηστών που τα δημοσίευσαν και δεν εκφράζουν απαραίτητα τις θέσεις ή απόψεις του Lamianow.gr.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, σχόλια που έχουν διατυπωθεί δημόσια σε κοινωνικά δίκτυα ενδέχεται να εμφανίζονται κάτω από τα άρθρα, όταν έχουν δημοσιευθεί κάτω από σχετικές αναρτήσεις του ίδιου άρθρου. Το Lamianow.gr δεν φέρει ευθύνη για το περιεχόμενο αυτών των σχολίων.
Αν κάποιο σχόλιο θεωρείτε ότι παραβιάζει δικαιώματα, είναι προσβλητικό ή έχει αποσυρθεί από την αρχική του πηγή, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο [email protected] για την άμεση αφαίρεσή του.
Το δήθεν μαξιλαράκι των 37 δις του Τσίπρα… Ένα παραμυθάκι για αφελείς!
Επειδή διαβάζω και ακούω τελευταία πολλά αφελή σχόλια, που μου προκαλούν τεράστια έκπληξη, για την για την δήθεν προίκα(μαξιλαράκι) που μας άφησε ο “νοικοκύρης” Τσίπρας, αποχωρώντας από τη διακυβέρνηση της χώρας, θα επιχειρήσω με απλά λόγια να καταγράψω τι ακριβώς συνέβη.
Ας δούμε λοιπόν πως προέκυψε και τι μακροχρόνιες υποχρεώσεις και δεσμεύσεις δημιούργησε για τη χώρα:
Το λεγόμενο «μαξιλαράκι» των ~37 δισ. ευρώ ήταν το ταμειακό απόθεμα (cash buffer) που δημιουργήθηκε στα τελευταία χρόνια του τρίτου μνημονίου, επί κυβέρνησης Αλέξη Τσίπρα, με στόχο να διασφαλίσει ότι η Ελλάδα θα μπορεί να χρηματοδοτείται για ένα διάστημα χωρίς να εξαρτάται άμεσα από τις αγορές.
Πώς προέκυψε το «μαξιλάρι»:
Το ποσό αυτό δεν ήταν «περίσσευμα από ανάπτυξη», όπως αφήνετε να εννοηθεί, ούτε προϊόν καλοδιαχείρισης, αλλά προήλθε από συνδυασμό επιβεβλημένων ενεργειών:
1. Δανεισμoύ από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM)
• Στο τέλος του προγράμματος (2018), οι δανειστές έδωσαν τις τελευταίες δόσεις, όχι για άμεση χρήση, αλλά για αποθεματικό.
• Δηλαδή: δανεικά που μπήκαν στην άκρη, ως εγγύηση μελλοντικών δανείων.
2. Υπερπλεονάσματος
• Η κυβέρνηση πέτυχε υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα (πάνω από τους στόχους).
• Αυτό έγινε μέσω υψηλής φορολογίας & Συγκράτησης δαπανών(π.χ. καθυστερήσεις πληρωμών του Δημοσίου)
3. Εκδόσεων ομολόγων
• Σταδιακή επιστροφή στις αγορές με εκδόσεις ομολόγων.
• Τα έσοδα ενίσχυσαν το ταμειακό απόθεμα.
Σε τι χρησίμευε:
• Να καλύπτει ανάγκες χρηματοδότησης 2–3 ετών
• Να καθησυχάζει τις αγορές ότι η χώρα δε θα χρειαστεί άμεσα νέο μνημόνιο.
• Να λειτουργεί ως «δίχτυ ασφαλείας» μετά την έξοδο από το πρόγραμμα.
Τι υποχρεώσεις δημιούργησε:
Το «μαξιλάρι» δεν ήταν δωρεάν, αφού προκάλεσε:
1. Αύξηση δημόσιου χρέους
• Μεγάλο μέρος του προήλθε από δανεισμό. Συνεπώς προστέθηκε στο ήδη υψηλό χρέος.
• Δεν ήταν «δικά μας λεφτά», αλλά μελλοντική υποχρέωση αποπληρωμής.
2. Κόστος εξυπηρέτησης
• Τα χρήματα αυτά έχουν επιτόκιο(έστω μικρό).
• Πληρώνουμε δηλαδή τόκους για αδρανή κεφάλαια που αναπαύονται σε λογαριασμό, ως εξασφάλιση νέων δανείων!
3. Δέσμευση για υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα:
• Η συμφωνία με τους θεσμούς προέβλεπε:
o ~3,5% του ΑΕΠ έως το 2022
o μετά ~2% για πολλά χρόνια
• Αυτό σημαίνει διαρκή δημοσιονομική πίεση (φόροι/περιορισμοί)
4. Περιορισμένη ευελιξία
• Το «μαξιλάρι» δεν ήταν για ελεύθερη χρήση
• Υπήρχε πολιτική/θεσμική πίεση να χρησιμοποιείται μόνο για εξυπηρέτηση χρέους
Θετικά & Αρνητικά:
Θετικά:
• Μείωσε τον κίνδυνο νέου μνημονίου άμεσα
• Βελτίωσε την εικόνα της χώρας στις αγορές
• Έδωσε χρόνο για σταθεροποίηση
Αρνητικά:
• Δημιουργήθηκε σε μεγάλο βαθμό από δανεικά
• Συνοδεύτηκε από βαριά φορολογία
• Δέσμευσε τη χώρα σε αυστηρή δημοσιονομική πολιτική για χρόνια
Συμπέρασμα:
Το «μαξιλάρι» των 37 δισ. ήταν ουσιαστικά ένα πανάκριβο δίχτυ ασφαλείας:
• Δεν ήταν «θησαυρός», αλλά επιβεβλημένη ρευστότητα με κόστος.
• Έδωσε χρηματοπιστωτική ασφάλεια βραχυπρόθεσμα, με αντάλλαγμα μακροχρόνιες αυστηρές δεσμεύσεις και τεράστια επιβάρυνση χρέους.
• Δεν ήταν προϊόν ανάπτυξης, ούτε καν καλής διαχείρισης, αλλά επιβεβλημένο μεταμνημονιακό εργαλείο, εξυπηρέτησης του χρέους.