Λαμία: “Έλιωσε στην έκρηξη, δεν βρήκαμε τίποτα από το παιδάκι μου… ” – Η εξομολόγηση της μάνας που έχασε το γιο της, στην τραγωδία στα Καμένα Βούρλα

Το ημερολόγιο έδειχνε 30 Απριλίου του 1999, όταν άντρες της τροχαίας στην, Εθνική Οδό Αθηνών -Λαμίας, στην παράκαμψη των Καμμένων Βούρλων, σταμάτησαν ένα βυτιοφόρο που μεταφέρει προπάνιο για να το ελέγξουν για παράβαση του μέτρου απαγόρευσης της κυκλοφορίας των φορτηγών. Ο οδηγός του βυτιοφόρου, ο 39χρονός Ανδρέας Παπακωνσταντίνου δίνει τα χαρτιά στους αστυνομικούς και κατά τη διάρκεια του ελέγχου, ένα μικρό φορτηγό, εταιρίας κρεάτων από τη Λαμία, συγκρούεται με μεγάλη ταχύτητα με το βυτιοφόρο, από το φορτηγό βγαίνει ελαφριά τραυματισμένος ο 35χρονος οδηγός του ο Κώστας Μανανάς,  τα δύο οχήματα πιάνουν μετά από λίγα δευτερόλεπτα φωτιά.

Η ώρα είναι 4 το απόγευμα, οι αστυνομικοί διακόπτουν την κυκλοφορία που ήταν αρκετά μεγάλη, λόγω πρωτομαγιάς και καλούν αμέσως την πυροσβεστική. Η πυροσβεστική φτάνει από τη Λαμία μέσα σε 20 λεπτά, με ένα πυροσβεστικό όχημα με τρεις άνδρες. Πλησιάζει τη φωτιά και οι τρεις πυροσβέστες προσπαθούν με το νερό της μάνικας να τη σβήσουν. Δυστυχώς, ήταν ήδη αργά, το προπάνιο, είχε συμπιεστεί μέσα στο βυτίο, λόγω της σύγκρουσης τόσο πολύ, που η έκρηξη ήταν αναπόφευκτη.

Η έκρηξη ήταν τόσο δυνατή που το ωστικό κύμα, εκτοξεύει τους τρεις άτυχους πυροσβέστες 150 μέτρα μακριά και βρίσκουν και οι τρεις ακαριαίο θάνατο. Ο οδηγός του βυτιοφόρου, παρότι βρίσκονταν 200 μέτρα μακριά από την έκρηξη, τραυματίζεται θανάσιμα από ένα κομμάτι λαμαρίνας και ο οδηγός του φορτηγού, λόγω της τεράστιας θερμοκρασίας που εκλύεται, εξαϋλώνεται.

Κομμάτια από την καμπίνα του βυτιοφόρου πέφτουν σε μία, ευτυχώς, κλειστή καφετέρια που βρισκόταν 700 μέτρα από την έκρηξη. Το ωστικό κύμα είχε τόσο μεγάλη ένταση που τραυματίστηκαν άλλα 17 άτομα ενώ θραύσματα από τα δύο οχήματα εκσφενδονίστηκαν μέχρι και 1000 μέτρα μακριά.

Ο αστυνομικός της τροχαίας που σταμάτησε το βυτιοφόρο, όταν έμαθε τι είχε συμβεί, έπαθε νευρικό κλονισμό. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του:

το βυτιοφόρο είχε σταματήσει μετά την άσπρη γραμμή στη δεξιά λωρίδα και ο οδηγός του φορτηγού έτρεχε ιλιγγιωδώς και δεν πρόλαβε καν να φρενάρει

Οι νεκροί πυροσβέστες ήταν ο πυρονόμος Σωτήρης Σταμέλος, ο αρχιπυροσβέστης Ευστάθιος Ριζόπουλος και ο αρχιπυροσβέστης Νικόλαος Νικολάου. To πυροσβεστικό σώμα τους τιμάει κάθε χρόνο στις 30 Απριλίου στο μνημείο που έχει στηθεί για αυτούς.

“Έλιωσε στην έκρηξη, δεν βρήκαμε τίποτα από το παιδάκι μου… ” – H συγκλονιστική ιστορία της μαυροντυμένης Μαρίας

Μια από τις τραγικές φιγούρες της τραγωδίας η μαυροντυμένη Μαρία. Η μαυροντυμένη γιαγιά που για χρόνια ολόκληρα έστηνε στην οδό Καποδιστρίου στο κέντρο της Λαμίας, σε δυο καφάσια τον “πάγκο” με την πραμάτεια της. Οχι για τα λιγοστά έσοδα, όσο γιατί δεν την χώραγε το σπίτι.

Ήταν η μάνα του Κώστα, οδηγού του μοιραίου φορτηγού.

Το άγριο πρόσωπο της μοίρας

Η γιαγιά Μαρία γυρίζει το χρόνο πίσω. Θυμάται τον πρώτο της γιο. Μόλις 16 χρονών τότε. Ένας λεβέντης με θέληση για ζωή, με όνειρα. Όνειρα που κόπηκαν βίαια όταν το παιδί καταπλακώθηκε από τρακτέρ στις Βαρδάτες.

“Ράγισε η καρδιά μου., μας εξομολογείται. Ξέρεις τι είναι για μια μάνα να θάβει το παιδί της; Ποτέ να μην το μάθεις”. Τα χρόνια περνούν. Η καρδιά της γιαγιάς Μαρίας όχι μόνο δεν ξανακολά αλλά σπάει σε χίλια κομμάτια όταν ο βίαιος θάνατος της ξαναχτυπά την πόρτα. 

Παραμονή της πρωτομαγιάς του 1999. Στα Καμένα Βούρλα η τροχαία σταματά για έλεγχο ένα βυτιοφόρο που μεταφέρει προπάνιο. Οι άνδρες της τροχαίας δεν φαντάζονται τι πρόκειται να ακολουθήσει. Στα επόμενα λεπτά, ένα βανάκι πέφτει πάνω στο βυτιοφόρο. Παίρνει φωτιά. Ακολουθεί έκρηξη. Σαν να σκάει βόμβα. Πέντε νεκροί. Ο ένας είναι ο γιος της γιαγιάς Μαρίας. Ο Κώστας. Επάγγελμα οδηγός. Ετών 42. Αφήνει πίσω του ένα αγοράκι μόλις εννέα ετών. Τον Γιώργο.

“Έλιωσαν τα πάντα. Δεν βρήκαμε τίποτα από το παιδάκι μου… ” λέει η γιαγιά Μαρία. Και η τραγωδία δεν έχει τέλος…

Της ξαναχτυπά την πόρτα το Δεκέμβρη του 2017, όταν ο γιος του Κώστα που εξαϋλώθηκε στην τραγωδία των Καμένων Βούρλων, ο Γιώργος, 27 χρονών πλέον, στρατιωτικός, κάνει βόλτα με την καινούρια του μηχανή. Λίγο έξω από τη Λαμία, ο οδηγός ενός ΙΧ επιχειρεί αναστροφή. Ο Γιώργος δεν προλαβαίνει να αντιδράσει. “Καρφώνεται” με τη μηχανή του στο αυτοκίνητο και εκεί κόβεται το νήμα της ζωής τους. Η γιαγιά Μαρία, δεν αντέχει άλλο. Λίγες μέρες μετά την κηδεία του εγγονού της, πηγαίνει να του ανάψει το καντήλι και εκεί πάνω στο μνήμα του, τη βρίσκουν μισοπεθαμένη. Έχει πιει φυτοφάρμακο για να δώσει τέλος στη ζωή της. Και στο μαρτύριο…

Οι γιατροί την κρατάνε στη ζωή. Μα η ζωή παραμένει σκληρή μαζί της. Χάνει μια εγγονή και πάλι σε τροχαίο και στη συνέχεια τον άντρα της κόρης της.

“Δεν πουλάω χόρτα για να ζήσω παιδί μου… Να βγαίνω έξω από το σπίτι θέλω, να μην πεθαίνω και ξαναπεθαίνω κάθε φορά που το μάτι μου πέφτει στους τοίχους που είναι γεμάτοι από τις φωτογραφίες των παιδιών μου και των εγγονιών μου.”

Αυτή είναι η γιαγιά της Καποδιστρίου.   Η μαυροντυμένη Μαρία.

Με το μαντήλι του πένθους να κρύβει το μισό της πρόσωπο αλλά όχι και τη θλίψη της…