Λαμία: Ο μωβ καναπές… απομεινάρι σε μια «μπλαζέ» εποχή! (εικόνες)

Μέσα των 90’s… Η κυρία μετά του κυρίου έχοντας πάρει προσφάτως το «φουσκωμένο» στεγαστικό θέλησαν να βγουν στα λουσάτα επιπλάδικα της εποχής (καμία σχέση με τα προκάτ ΙΚΕΑ) για να στολίσουν το ούτως ή άλλως κιτς διακοσμημένο σπίτι.

Ο μωβ καναπές με την φτηνή αλλά γκλαμουράτη δερματίνη έμοιαζε ιδανική ιδέα. Τι και αν ήταν ο ακριβότερος; Λεφτά υπήρχαν… Δανεικά, αλλά υπήρχαν. Και εγένετο η αγορά…

Ο καναπές έφτασε στο σπίτι… πάνω του κάθισαν αμέτρητοι φίλοι περνώντας ατέλειωτες ώρες ραστώνης, ξεκούρασης και χαβαλέ. Μέχρι που άρχισε η φθορά… Το δέρμα ξέφτισε, ξαναξέφτισε μέχρι που τρύπησε κάπου εκεί στα μέσα του 2010 και ο πάλαι ποτέ καλογυαλισμένος καναπές πήρε την θέση του στην αποθήκη.

Και εκεί όμως μετά από λίγα χρόνια ήταν περιττός. Άλλωστε τα χρήματα που ζητούσε ο ταπετσέρης ήταν περισσότερα από το να αγοράσεις καινούργιο καναπέ από το ευρωπαικό φασονατζίδικο.

Όπερ και μια βραδιά ο καναπές βρέθηκε ως διά μαγείας, δίπλα στον κάδο σκουπιδιών. Το σκουπιδιάρικο σταμάτησε δίπλα αρκετές φορές, και οι εργαζόμενοι σε αυτό αρκέστηκαν στο να κάνουν διάφορα σχόλια, γελώντας φυσικά με αυτόν που «τόλμησε» να πετάξει τον καναπέ.

Ένας καναπές απομεινάρι σε μια «μπλαζέ», πλήρως αδιάφορη εποχή, τοποθετημένος πλέον μέσα σε παιδική χαρά της Λαμίας. Άλλωστε ακόμη και φθαρμένος είναι πολύ καλύτερος από τις σκουριασμένες κούνιες και την διαλυμένη τσουλήθρα. Τουλάχιστον πάνω στον καναπέ κάθεται κάποιος χωρίς να φοβάται αν θα τραυματιστεί.

Τι και αν έχει τρύπες ; Περισσότερες από τις «τρύπες» της χαμένης παιδικότητας ενός χώρου σε απόλυτη κατάντια, αποκλείεται να έχει.

Εικαστική παρέμβαση ή «εξυγίανση του χώρου»? Λίγο και από τα δύο… ίσως είναι η απάντηση στο επίπεδο μιας τραγελαφικής κατάστασης. Και φυσικά όλο το παραπάνω δεν είναι μια ακόμη καταγγελία… απλώς ένα ευφυολόγημα. Μια εικονογραφημένη καθημερινή ιστορία.

Άλλωστε η ομοιότητα με πρόσωπα και πράγματα είναι εντελώς τυχαία…