Η απόλυτη δικαίωση: Το Κάστρο άνοιξε και οι Λαμιώτες το αγκάλιασαν μαζικά

Υπάρχουν βραδιές που δεν είναι απλώς πολιτιστικά γεγονότα. Είναι απαντήσεις.

Και οι βραδιές στο Κάστρο της Λαμίας, με τον «Ίωνα» του Ευριπίδη από το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης, ήταν ακριβώς αυτό: μια ηχηρή απάντηση σε όσους πίστευαν —ή βολεύονταν να πιστεύουν— ότι το Κάστρο μπορεί να μένει στο περιθώριο της ζωής της πόλης.

Γιατί το Κάστρο γέμισε. Γέμισε κόσμο, φως, χειροκρότημα, συγκίνηση. Γέμισε Λαμιώτες που ανέβηκαν εκεί μαζικά και απέδειξαν κάτι απλό: η πόλη διψάει για το Κάστρο της.

Και όταν ένας τόπος διψάει για κάτι τόσο αυτονόητο, τότε το ερώτημα δεν είναι γιατί άνοιξε τώρα. Το ερώτημα είναι γιατί άργησε τόσο.

Ο Δήμος Λαμιέων και το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης, με τη σύμφωνη γνώμη της Εφορείας Αρχαιοτήτων, κατάφεραν να κάνουν πράξη αυτό που για χρόνια έμοιαζε να “σκοντάφτει” κάπου. Σε διαδικασίες, σε φόβους, σε αδράνειες, σε αντιλήψεις μιας άλλης εποχής. Και —ενδεχομένως λέμε— και σε μικρά συμφέροντα που δεν έβλεπαν με καλό μάτι την ουσιαστική αξιοποίηση ενός χώρου που ανήκει σε όλους.

Το λέμε καθαρά: δεν δείχνουμε κανέναν, δεν καταδικάζουμε κανέναν και δεν γράφουμε ιστορία με φήμες των νεραντζιών. Όμως η Λαμία έχει δικαίωμα να αναρωτιέται. Όταν ένα από τα σημαντικότερα τοπόσημά της έμενε για δεκαετίες μακριά από την κοινωνική και πολιτιστική ζωή της πόλης, δεν μπορεί όλα να εξηγούνται μόνο με τη λέξη “γραφειοκρατία”.

Κάπου υπήρχε και έλλειψη τόλμης. Κάπου υπήρχε και έλλειψη πολιτικής βούλησης. Κάπου υπήρχε και ο φόβος να σπάσουν βολικές ισορροπίες.

Τώρα, όμως, κάτι δείχνει να αλλάζει.

Η διάθεση της δημοτικής αρχής και του ίδιου του δημάρχου Πανουργιά Παπαϊωάννου να ανοίξει το Κάστρο στο κοινό δεν φαίνεται πια μόνο σε δηλώσεις και σε προεκλογικές δεσμεύσεις. Φαίνεται σε πράξεις. Και αυτό έχει σημασία. Γιατί οι πόλεις δεν αλλάζουν με δελτία τύπου. Αλλάζουν όταν παίρνονται αποφάσεις, όταν αναλαμβάνεται ευθύνη και όταν οι χώροι που ανήκουν στην κοινωνία επιστρέφουν στην κοινωνία.

Από την πλευρά της, η πρόεδρος του ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης, Βίβιαν Αργύρη, είχε κάθε λόγο να είναι ικανοποιημένη. Το εγχείρημα πέτυχε. Και πέτυχε με τρόπο που δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Ο κόσμος δεν πήγε απλώς. Ο κόσμος το αγκάλιασε. Το χειροκρότησε.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία.

Το Κάστρο της Λαμίας δεν είναι απλώς μια ωραία εικόνα για φωτογραφίες. Δεν είναι φόντο. Δεν είναι σημείο αναφοράς μόνο για τους χάρτες και τα προεκλογικά φυλλάδια. Είναι κεφάλαιο για την πόλη. Και μάλιστα κεφάλαιο που μπορεί να παράξει τεράστια προστιθέμενη αξία.

Πολιτιστική αξία, γιατί μπορεί να γίνει ένας ζωντανός χώρος παραστάσεων, συναυλιών, εκδηλώσεων, ξεναγήσεων και εκπαιδευτικών δράσεων.

Κοινωνική αξία, γιατί ξαναδίνει στους Λαμιώτες έναν χώρο που τους ανήκει, έναν χώρο όπου μπορούν να συναντηθούν, να συγκινηθούν, να νιώσουν περήφανοι για την πόλη τους.

Οικονομική αξία, γιατί τέτοιες δράσεις φέρνουν κόσμο, κινητικότητα, επισκεψιμότητα. Γεμίζουν την πόλη πριν και μετά την εκδήλωση. Δίνουν λόγο στον επισκέπτη να μείνει, να περπατήσει, να πιει έναν καφέ, να φάει, να γνωρίσει τη Λαμία όχι ως πέρασμα, αλλά ως προορισμό.

Και βέβαια αξία ταυτότητας. Γιατί μια πόλη χωρίς ζωντανά τοπόσημα είναι μια πόλη που ξεχνά την ιστορία της και από δαύτην έχουμε κάμποση και παντελώς αναξιοποίητη.

Ο «Ίων» ήταν η αρχή. Και αν πιστέψουμε όσα λένε άνθρωποι του ΔΗΠΕΘΕ αλλά και στελέχη του Δήμου, η συνέχεια θα είναι εξίσου δυνατή. Ίσως και πιο εκκωφαντική.

Το σημαντικό, όμως, είναι να μη μείνουμε στη μία βραδιά. Να μη γίνει το Κάστρο μια εξαίρεση του καλοκαιριού, ένα ωραίο στιγμιότυπο για τα social και μετά ξανακάνουμε τον “Αλέκο”.

Το στοίχημα είναι να γίνει κανονικότητα.

Να γίνει το Κάστρο μέρος της ζωής της Λαμίας. Με σεβασμό στο μνημείο, με συνεργασία με την Εφορεία Αρχαιοτήτων, με σοβαρή οργάνωση, αλλά και με καθαρή στόχευση: να πάψει η πόλη να κοιτά το Κάστρο της από μακριά.

Γιατί το Κάστρο δεν ανήκει στην γραφειοκρατία, στις καθυστερήσεις ή ακόμη και σε μικρές σκοπιμότητες.

Ανήκει στη Λαμία.

Και η Λαμία, τα δύο τελευταία βράδια το απέδειξε με τον πιο καθαρό τρόπο. Ανέβηκε μαζικά. Γέμισε τον χώρο. Χειροκρότησε. Έδειξε ότι αγαπά ένα από τα σημαντικότερα τοπόσημά της και ότι θέλει να το δει να ζει.

Όσοι δεν το είχαν καταλάβει μέχρι τώρα, ας το καταλάβουν.

Το Κάστρο της Λαμίας δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ευκαιρία. Είναι δύναμη. Είναι πλούτος. Είναι η ψυχή της πόλης σε πέτρα, ιστορία και φως.

Και τώρα που άνοιξε, δεν υπάρχει κανένας σοβαρός λόγος να ξανακλείσει.