Σε ένα συγκλονιστικό του κείμενο, ο δημοσιογράφος Ηλίας Προβόπουλος εξηγεί γιατί το τραύμα της Marfin παραμένει ζωντανό μέσα του, συνδέοντας την τραγωδία του 2010 με μια οδυνηρή παιδική ανάμνηση από το 1972, όταν έζησε τον θάνατο μιας ηλικιωμένης σε φλεγόμενο σπίτι. Η μυρωδιά του καμένου ανθρώπου, που χαράχτηκε ανεξίτηλα στις αισθήσεις του από εκείνο το παγωμένο πρωινό, επέστρεψε αυτούσια την ημέρα του εμπρησμού στην Αθήνα. Για τον ίδιο, η επίμονη αναζήτηση της δικαιοσύνης δεν αφορά απλούς αριθμούς, αλλά τη δικαίωση ανθρώπινων ζωών που χάθηκαν βίαια και δεν πρέπει να ξεχαστούν…
Η ΜΥΡΩΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΜΕΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ ΠΟΤΕ
(του Ηλία Προβόπουλου)
Μια απάντηση σε όσους απορούν γιατί με απασχολεί τόσο πολύ το θέμα της ΜΑΡΦΙΝ
Υπάρχουν εμπειρίες που δεν εγκαταλείπουν ποτέ τον άνθρωπο καθώς δε τις κουβαλάει όχι μόνο στη μνήμη του αλλά και στις αισθήσεις του. Μπορεί να περάσουν δεκαετίες χωρίς να τις σκεφτεί. Κι όμως, μια στιγμή αρκεί για να επιστρέψουν με την ίδια ένταση, σαν να μην πέρασε ούτε μία ημέρα.
Τη μυρωδιά του καμένου ανθρώπου τη γνώρισα τον Φεβρουάριο του 1972. Ήμουν ακόμη μαθητής Γυμνασίου. Εκείνο το σκοτεινό πρωινό έριχνε νερόχιονο και το κρύο του Τυμφρηστού πάγωνε όλο το πρόσωπο. Είχα ξεκινήσει για την πλατεία του χωριού να πάρω το λεωφορείο που θα με πήγαινε στο Γυμνάσιο του Αγίου Γεωργίου και λίγο πριν φτάσω άκουσα να χτυπάει δυνατά η καμπάνα της εκκλησίας.
Στο χωριό, η καμπάνα δεν χτυπούσε ποτέ χωρίς λόγο και μόλις την άκουσαν όλοι πετάχτηκαν από τα σπίτια τους και έτρεξαν προς το φλεγόμενο χαμόσπιτο της Σταυρούλας, μιας ηλικιωμένης γυναίκας που ζούσε μόνη της. Μέσα στη νύχτα, πιθανότατα ένα ξύλο κύλησε από το τζάκι και το σπίτι είχε παραδοθεί στις φλόγες.
Οι γυναίκες έκλαιγαν. Οι άντρες ήταν θυμωμένοι. Όχι γιατί κάποιος έφταιγε αλλά την αδυναμία τους να παρέμβουν. Δεν υπήρχε πυροσβεστική. Το κοντινότερο πυροσβεστικό όχημα βρισκόταν στη Λαμία, εξήντα χιλιόμετρα μακριά. Δεν υπήρχε ούτε ο εξοπλισμός για να οργανωθεί μια στοιχειώδης προσπάθεια διάσωσης. Έβλεπαν το σπίτι να καίγεται και δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Όταν η φωτιά έσβησε, η Σταυρούλα είχε γίνει κάρβουνο κι έτσι την αποχαιρέτησε το χωριό.
Εκείνο το πρωί πήγα στο σχολείο. Θυμάμαι ελάχιστα από το μάθημα εκείνης της ημέρας. Θυμάμαι όμως ακόμη τη μυρωδιά που είχε απλωθεί στον αέρα. Μια μυρωδιά που έμεινε μέσα μου περισσότερο από μισό αιώνα.
Στις 5 Μαΐου 2010 έζησα τον εμπρησμό της ΜΑΡΦΙΝ. Είδα τις φλόγες, τον πυκνό καπνό, τους ανθρώπους που προσπαθούσαν να πλησιάσουν, τις φωνές για βοήθεια από το μπαλκόνι και πριν ακόμη μάθω ότι μέσα υπήρχαν νεκροί, κατάλαβα όχι απ’ όσα έβλεπα αλλά από εκείνη τη μυρωδιά που γύρισε ξανά στη μνήμη μου.
Από τότε, κάθε φορά που περνώ μπροστά από το κτίριο της ΜΑΡΦΙΝ, επιστρέφω για μια στιγμή σ’ εκείνο το παγωμένο πρωινό του 1972. Δεν βλέπω μόνο την Αθήνα. Βλέπω και το χαμόσπιτο τυλιγμένο στις φλόγες και τη Σταυρούλα μέσα να καίγεται σαν λαμπάδα και τους ανθρώπους γύρω να μην μπορούν να κάνουν τίποτα.#ΜΑΡΦΙΝ
Ίσως γι’ αυτό επιμένω ακόμη να αναζητούνται όσοι ευθύνονται για εκείνον τον εμπρησμό. Όχι γιατί πιστεύω ότι η τιμωρία μπορεί να επουλώσει μια τέτοια πληγή. Αλλά γιατί οι νεκροί δεν είναι ποτέ αριθμοί. Είναι πρόσωπα. Είναι ζωές που διακόπηκαν βίαια και με τον πιο ύπουλο τρόπο και γιατί υπάρχουν ορισμένες μυρωδιές που δεν τις ξεχνάς ποτέ
Σημείωση: Τα σχόλια που εμφανίζονται κάτω από τα άρθρα αποτελούν προσωπικές απόψεις των χρηστών που τα δημοσίευσαν και δεν εκφράζουν απαραίτητα τις θέσεις ή απόψεις του Lamianow.gr.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, σχόλια που έχουν διατυπωθεί δημόσια σε κοινωνικά δίκτυα ενδέχεται να εμφανίζονται κάτω από τα άρθρα, όταν έχουν δημοσιευθεί κάτω από σχετικές αναρτήσεις του ίδιου άρθρου. Το Lamianow.gr δεν φέρει ευθύνη για το περιεχόμενο αυτών των σχολίων.
Αν κάποιο σχόλιο θεωρείτε ότι παραβιάζει δικαιώματα, είναι προσβλητικό ή έχει αποσυρθεί από την αρχική του πηγή, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο [email protected] για την άμεση αφαίρεσή του.