Από μικρά παιδιά έμαθαν να καλλιεργούν το χωράφι τους ή να μεγαλώνουν τα ζώα τους. Η συνέχιση της οικογενειακής επαγγελματικής παράδοσης ήταν κάτι το απολύτως φυσιολογικό, κάτι το νομοτελειακό γι’ αυτούς. Για χρόνια εργάστηκαν σκληρά αλλά με ζήλο και όνειρα για να προσφέρουν τα προς το ζην στις οικογένειές τους αλλά και για να αναπτύξουν τις επιχειρήσεις τους.
Το επαγγελματικό τους μέλλον φαντάζει απολύτως αβέβαιο και σκοτεινό και το πιθανότερο είναι να τους βρει μακριά από αυτό -το μόνο- που έμαθαν να κάνουν, μακριά από αυτό που έμαθαν να αγαπούν. Ο 32χρονος αγρότης Γιάννης Δαληγκάρος από την Κουλούρα Ημαθίας, πατέρας ενός παιδιού 2,5 ετών και ο 37χρονος κτηνοτρόφος Δημήτρης Κροστάλλης από την Περιστερά Θεσσαλονίκης, με τρία ανήλικα παιδιά, αποτελούν δύο από τις χιλιάδες περιπτώσεις νέων αγροτών και κτηνοτρόφων σε ολόκληρη τη χώρα, οι οποίοι βλέπουν τα όνειρά τους να «ναυαγούν» και τον πολύχρονο αγώνα τους να πηγαίνει χαμένος, χωρίς οι ίδιοι να έχουν την παραμικρή ευθύνη γι’ αυτό.
«Είμαι έτοιμος να τα παρατήσω»
Συνολικά 180 στρέμματα με ροδάκινα έχει στην κατοχή του, έξω και το χωριό του και τα καλλιεργεί ο Γιάννης Δαληγκάρος. Έκταση αρκετά μεγάλη, η οποία μέχρι πριν από λίγα χρόνια φάνταζε ότι έχει όλες τις προοπτικές να προσφέρει μία άνετη ζωή σε μία οικογένεια. Ο Γιάννης Δαληγκάρος μπήκε στο χωράφι από 13 ετών, ακολουθώντας το παράδειγμα του πατέρα του και του παππού του.
«Σήμερα είμαι έτοιμος να τα παρατήσω, διότι πλέον η καλλιέργεια είναι παντελώς ασύμφορη. Αυξάνεται συνεχώς το πετρέλαιο, αυξάνονται κάθε χρόνο οι τιμές των γεωργικών φαρμάκων και δεν μπορούμε να βρούμε εργατικό δυναμικό. Παρακαλάς τρίτες χώρες και πάλι δεν μπορείς να βρεις εργάτες. Την ίδια στιγμή, όσοι βγαίνουν στις τηλεοράσεις και τα κανάλια, μας κοροϊδεύουν κατάμουτρα. Δεν μας έχουν δώσει ούτε ένα ευρώ, για να ξεκινήσουμε καινούργια σοδειά, όπως προβλέπει το άρθρο 23 για τη βασική ενίσχυση των χωραφιών από τις συνέπειες από τις βροχοπτώσεις», λέει ο κ. Δαληγκάρος.
Το 2013 μπήκε σε επιδοτούμενο πρόγραμμα για νέους αγρότες. Όμως, όπως λέει στο ethnos,.gr, αντί για 50.000 ευρώ επιδότηση, του έδωσαν 15.000 ευρώ, αν και υπέγραψε για 50.000. Σήμερα φαίνεται να διαχωρίζει απολύτως το μέλλον του από την αγροτική παραγωγή. «Πλέον δεν ξέρω τι θα κάνω. Βρίσκομαι σε απόγνωση, αφού δεν βλέπω κανένα μέλλον στον πρωτογενή τομέα.Θέλω να μείνω στην Ελλάδα και στο χωριό μου και μάλλον θα νοικιάσω τα χωράφια μου σε κάποιον άλλον. Στη συνέχεια ίσως ανοίξω κάποιο μαγαζί», λέει στο ethnos.gr ο κ. Δαληγκάρος.
«Δεν υπάρχει μέλλον στη δουλειά που αγαπώ»
Όλο το κοπάδι του, συνολικά διακόσια ζώα, έχασε από την ευλογιά των προβάτων, πριν από περίπου δύο χρόνια, ο Δημήτρης Κροστάλλης από την Περιστερά Θεσσαλονίκης. Τότε πίστεψε ότι τον βρήκε μία ατυχία και ότι, με τη βοήθεια της Πολιτείας, η δουλειά του θα αποκατασταθεί. Όμως, αυτό δεν έγινε ποτέ και από τότε ψάχνει και ενίοτε βρίσκει κάποια μεροκάματα, για να προσφέρει τα απολύτως αναγκαία στη σύζυγο και τα τρία ανήλικα παιδιά του.
«Από τα δέκα μου χρόνια ήμουν βοσκός. Αυτό αγαπούσα από παιδί και αυτό έμαθα να κάνω. Η οικογένειά μου είναι κτηνοτρόφοι εδώ και τριακόσια χρόνια. Πλέον, δυστυχώς, στο επάγγελμά μου δεν έμεινε τίποτα όρθιο και δεν υπάρχει κανένα μέλλον. Η ευλογιά δεν σταματάει και αν δεν πάρουν αποτελεσματικά μέτρα, όπως είναι ο εμβολιασμός, θα συνεχίσουν να σφάζουν ζώα και να καταστρέφονται οικογένειες. Όταν το κοπάδι μου σφάχτηκε, πίστεψα ότι θα ήταν κάτι προσωρινό, ότι με βρήκε μία αναποδιά. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα αντιμετωπίζαμε μία τέτοια μόνιμη καταστροφή στην Ευρωπαϊκή Ένωση και νόμιζα και ότι η Πολιτεία θα με βοηθήσει, όπως και άλλους συναδέλφους, για να κάνουμε ξανά τα κοπάδια μας. Αντί αυτού με αποζημίωσαν με μόλις ενενήντα ευρώ το κεφάλι, τη στιγμή που ένα μη παραγωγικό ζώο κοστίζει 400 ευρώ και οι προβατίνες ακόμα και χίλια ευρώ. Χρήματα στην άκρη δεν είχα, για να αγοράσω ζώα και έμεινα απολύτως εκτεθειμένος. Είμαι από το 2023 στο δρόμο και με μεροκάματα παλεύω να μεγαλώσω τα τρία παιδιά μου. Τα χρήματα που βγάζω, δυστυχώς, δεν φτάνουν ούτε για να βγει ο μήνας», λέει ο κ. Κροστάλλης.
Πριν χτυπήσει το κοπάδι του η ευλογιά, ο κ. Κροστάλλης είχε προχωρήσει σε επέκταση της κτηνοτροφικής του μονάδας. Σε αυτές τις εργασίες είχε ρίξει όλες του τις οικονομίες. Πλέον ακόμα και η λύση της φυγής στο εξωτερικό στροβιλίζει στο μυαλό του, αν και δεν θέλει να αφήσει τον τόπο που γεννήθηκε και μεγάλωσε. Παράλληλα, μπορεί να μην ελπίζει πλέον ότι η κτηνοτροφία θα αναγεννηθεί, ωστόσο, αν υπήρχε η πιθανότητα να βοηθήσει σημαντικά η Πολιτεία, για να ξαναφτιαχτούν τα κοπάδια, ο ίδιος πρώτος θα έμπαινε ξανά στον αγώνα.
«Δυστυχώς, δεν βλέπω μέλλον στο χώρο. Όσοι συνάδελφοι παραμένουν ακόμα στο επάγγελμα, ζουν οριακά. Παραμένουν από αγάπη για την κτηνοτροφία και όχι για κερδοσκοπικούς λόγους. Οι περισσότεροι νέοι που μπήκαν στο επάγγελμα από επιχορηγήσεις, το εγκατέλειψαν. Καταλαβαίνουν ότι δεν είναι βιώσιμο. Όμως, εγώ κτηνοτρόφος γεννήθηκα και κτηνοτρόφος θέλω να πεθάνω. Αν το κράτος με βοηθούσε ουσιαστικά οικονομικά, πρώτος θα ξαναδημιουργούσα το κοπάδι μου. Και λίγα ζώα να μπορούσα να αποκτήσω, θα άρχισα να παλεύω ξανά», τονίζει ο κ. Κροστάλλης
Σημείωση: Τα σχόλια που εμφανίζονται κάτω από τα άρθρα αποτελούν προσωπικές απόψεις των χρηστών που τα δημοσίευσαν και δεν εκφράζουν απαραίτητα τις θέσεις ή απόψεις του Lamianow.gr.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, σχόλια που έχουν διατυπωθεί δημόσια σε κοινωνικά δίκτυα ενδέχεται να εμφανίζονται κάτω από τα άρθρα, όταν έχουν δημοσιευθεί κάτω από σχετικές αναρτήσεις του ίδιου άρθρου. Το Lamianow.gr δεν φέρει ευθύνη για το περιεχόμενο αυτών των σχολίων.
Αν κάποιο σχόλιο θεωρείτε ότι παραβιάζει δικαιώματα, είναι προσβλητικό ή έχει αποσυρθεί από την αρχική του πηγή, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο lamianow.gr@gmail.com για την άμεση αφαίρεσή του.