Λαμία: Ντίνα και… ξερό ψωμί! Η υποψήφια αρχαιολόγος που “δάγκωσε” τη λαμαρίνα και έγινε φουρνάρισσα! [εικόνες]

Ένα τέτοιο πλάσμα, είναι η Ντίνα. Η μινιόν φουρνάρισσα, το πιο αναγνωρίσιμο ίσως πρόσωπο της πόλης,  που για 35 χρόνια, ξημερώνει και βραδιάζει, μαζί μας, στο ίδιο σημείο της πλατείας Λαού. Όχι μόνο για να χορτάσει την πείνα μας αλλά κυρίως για να φορτίσει τις μπαταρίες μας με θετική ενέργεια… Για σκέψου πόσες φορές πήγες μέχρι εκεί κατσούφης, θολωμένος ανάμεσα σε σκέψεις και προβλήματα και έφυγες, πιάνοντας τον εαυτό σου να χαμογελά;

---

Η Ντίνα Καζή, εγγονή του Ιωάννη Καζή, του πρώτου διευθυντή των Ιαματικών Λουτρών Θερμοπυλών και κόρη του Αθανασίου Καζή, ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου Αχίλλειον στην πλατεία Ελευθερίας, ένα μικρό αεικίνητο κοριτσάκι, διαβάζει τα μαθήματα του με επιμέλεια και αφού κλείσει τετράδια και βιβλία, πιάνει τα δωμάτια του ξενοδοχείου με τη σειρά. Αλλάζει σεντόνια, στρώνει κρεβάτια, τακτοποιεί καθαρές πετσέτες, ξεσκονίζει. Το μικρό της ανάστημα, αντιστρόφως ανάλογο της δύναμης και της ενέργειας που κρύβει μέσα της. Εργατική με μια ζωντάνια μοναδική, δεν σταματάει λεπτό να τριγυρίζει όπου χρειάζεται να προσφέρει τις υπηρεσίες της, στην οικογενειακή επιχείρηση. Και ταυτόχρονα καλή μαθήτρια. Ονειρεύεται όταν μεγαλώσει να γίνει αρχαιολόγος. Να σκαλίζει το χώμα με υπομονή και επιμονή και να φέρνει στο φως, ευρήματα του πολιτισμού μας που βρίσκεται θαμμένος κάτω από τη γη.

Όλα αυτά τις καθημερινές. Γιατί τις Κυριακές, που περιμένει ανυπόμονα, τις αφιερώνει σε μια μεγάλη της αγάπη. Τον προσκοπισμό. Φοράει τη στολή, το καπελάκι και το μπλε μαντήλι γύρω από το λαιμό και δηλώνει πάντα παρούσα στις συγκεντρώσεις του 2ου Συστήματος Δασοπροσκόπων Λαμίας, στην Εστία του, πίσω από το Δημοτικό Θέατρο. Παίζει, δημιουργεί, μαθαίνει, εκπαιδεύεται, χαίρεται και χαιρετά προσκοπικά, κάτω από τις οδηγίες του Αρχηγού Συστήματος…Νίκου Ζιώγα. Αρτοποιού και βαθμοφόρου του Σ.Ε.Π. Η καρδούλα της χτυπάει δυνατά. Κάθε φορά που τον βλέπει.

Άνοιξη του 1984. Η Ντίνα Καζή, στην τρίτη τάξη του 4ου Λυκείου Λαμίας, ολοκληρώνει τη σχολική χρονιά με καλούς βαθμούς. Το παιδικό όνειρο της αρχαιολόγου βρίσκεται πια σε απόσταση αναπνοής. Σε μόλις τρεις μήνες  μπορεί να είναι φοιτήτρια. Μπορεί να σπουδάζει και να πιάνει επιτέλους στα χέρια της τα εργαλεία που τόσο λαχταρά να της ανοίξουν το δρόμο για σπουδαία αρχαιολογικά ευρήματα. Κι όμως… Ότι της λέει το μυαλό, το αναιρεί η καρδιά της! Η καρδιά που χτυπά δυνατά, κάθε φορά που χαιρετά προσκοπικά τον Αρχηγό της.

Το καλοκαίρι μετά το Λύκειο είναι μια καλή ευκαιρία για την απόφοιτη πλέον Ντίνα να βρίσκεται κοντά, μα πάρα πολύ κοντά με τον Νίκο Ζιώγα. Χωρίς δεύτερη σκέψη και με δικαιολογία ότι θα μαζέψει χαρτζιλίκι για τις σπουδές, ο μπαμπάς Καζής της επιτρέπει να δουλέψει στον φούρνο του Ζιώγα. Και εκεί, αρχηγός και προσκοπάκι, γίνονται πλέον ζευγάρι. Και το δίλημμα έρωτας ή λογική γίνεται αρχαιολόγος ή φουρνάρισσα. Ο μπαμπάς μάταια προσπαθεί να την πείσει να βάλει σε προτεραιότητα τις σπουδές αφού η καρδιά έχει ήδη αποφασίσει. Το χατήρι του κυρίου Καζή δεν γίνεται και η Ντίνα φοράει τη στολή της αρτοποιού. Μια στολή που έγινε ένα με το πετσί της…

Μια παρέα πιτσιρίκια τρέχουν προς το ξύλινο παγκάκι έξω από το φούρνο, εκεί όπου καθόμαστε βραδάκι Σαββάτου με τη Ντίνα. Τη φωνάζουν και τη χαιρετάνε, ζουζουνίζουν γύρω της, παρά τις συστάσεις της μαμάς τους ότι τους μεγάλους τους χαιρετάμε με το “κυρία” και τους μιλάμε στον πληθυντικό. “Με βλέπουν κοντούλα και με περνάνε για μικρό” λέει η Ντίνα με τον ιδιαίτερο τρόπο της και ξεσπάμε σε γέλια. Κι ύστερα μου συστήνει έναν μελαμψό κύριο που έρχεται να ψωνίσει. “Είναι Τούρκος μου λέει, τη γυναίκα του για να την πάρει πλήρωσε στον πατέρα της με το κιλό. Εκεί έτσι κάνουν, τις ζυγίζουν και πληρώνουν όσο είναι το βάρος τους, ακούς; “ Ξέρει όλους σχεδόν τους πελάτες με τα μικρά τους ονόματα, ξέρει για τη ζωή τους, της εξομολογούνται τα προβλήματα τους, μοιράζονται τις σκέψεις τους, τα όνειρα τους. Τη νιώθουν άνθρωπο δικό τους. “Τόσα χρόνια εδώ, έχω μεγαλώσει τρεις γενιές, δεν είναι πελάτες, είναι φίλοι, ξέρω τι τρώνε, νιώθω πότε πεινάνε, τι θέλουν να φάνε. Ίσως είναι ταλέντο δεν ξέρω, αλλά από τα μάτια τους καταλαβαίνω πια. Όταν έρχεται επισκέπτης στην πόλη, τον καλωσορίζω με τυροπιτάκι και με ρωτάει έκπληκτος μα πως κατάλαβα ότι είναι ξένος; Δεν υπάρχει Λαμιώτης που δεν έχει περάσει από δω…”.

Θυμάται την επίσκεψη του Θέμου Αναστασιάδη στη Λαμία. Ήρθε στο φούρνο και μου λέει πεινάω τι προτείνεις να φάω; Του λέω την καλύτερη τυρόπιτα σου έχω. Πιάσαμε και την κουβέντα. Με χαιρέτησε και έφυγε τρώγοντας. Λίγα λεπτά μετά ήρθε και ξαναέφαγε. Μου λέει δες το ΟΛΑ την Τρίτη θα σου στείλω χαιρετίσματα. Στην επόμενη εκπομπή πράγματι, μου έστειλε τηλεοπτικά χαιρετίσματα. Στη Ντίνα που με τάισε τις νόστιμες τυρόπιτες και άλλα πολλά…”. “Μια άλλη φορά ήρθε ο Ρέμος με όλη την ορχήστρα του. Τραγουδούσε σε νυχτερινό μαγαζί της Λαμίας και λίγο πριν κλείσει το πρόγραμμα βγήκε στο μικρόφωνο και ρώτησε που να φάει κάτι σε σφολιάτα μιας και είναι Θεσσαλονικιός. Στη Ντίνα του φώναξε ο κόσμος. Και ήρθε. Αν και ήταν σε δίαιτα έφαγε πολύ τελικά” διηγείται η Ντίνα και γελάει δυνατά.

Της λέω πόσο “νευριάζω”  όταν περνάω νυσταγμένη κουρασμένη,και απογοητευμένη καμιά φορά και τη βλέπω πάντα μέσα στη ζωντάνια. Πάντα με την καλή διάθεση. Πως στο καλό τα καταφέρνει και εγώ δεν μπορώ;

Και αν νομίσατε πως η ιστορία αγάπης της υποψήφιας αρχαιολόγου που παντρεύτηκε τον παιδικό της έρωτα τελειώνει εδώ, γράψτε λάθος αφού όπως λέει και η παροιμία κατά μάνα κατά κύρη κατά γιο και θυγατέρα… Η Ηλιάννα Ζιώγα, κόρη της Ντίνας και του Νίκου Ζιώγα, το κορίτσι που αγάπησε σαν τη μαμά της τα μνημεία, τα μουσεία, τα αρχαιοελληνική κληρονομιά, τις τέχνες και τα σπούδασε και τα έκανε επάγγελμα αλλά και μεράκι, ερωτεύτηκε, αγάπησε, παντρεύτηκε, τον παιδικό της έρωτα. “Παίζανε μικρά μαζί στις διακοπές. Όταν πηγαίναμε για μπάνια, ο Θανάσης Αθανασιάς, ήταν το πιτσιρίκι που από όλα τα παιδάκια διάλεγε την Ηλιάννα να κάνει σκανταλιές. Όταν μεγάλωσαν ξαναβρέθηκαν, σαν να ήταν μοιραίο να συμβεί και ύστερα έγιναν ζευγάρι. Παντρεύτηκαν και έκαναν το δικό τους σπιτικό. Καμαρώνω για τα παιδιά μου, παιδιά μου είναι και οι δύο και είναι αγαπημένοι, ενωμένοι, ο ένας συμπληρώνει τον άλλον. Το μαζί, είναι σπουδαίο πράγμα. Και αυτό ευτύχησα να το δω να συνεχίζεται στην οικογένεια Ζιώγα και νιώθω μεγάλη ευγνωμοσύνη για αυτό, στη ζωή.  Στη ζωή που συνεχίζω κάθε στιγμή να της χαμογελώ…”