Λαμία: Αν δεν σε βλέπουν, δεν υπάρχεις — η *μίρλα δεν φέρνει τουρισμό. Η εξωστρέφεια μπορεί. Και κάτι ήδη κινείται

*Να είμαστε δίκαιοι. Η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών χαίρεται όταν κάτι κινείται, όταν η πόλη και ο τόπος γενικότερα αποκτά παλμό, όταν γίνεται μια προσπάθεια. Το βλέπεις στα χαμόγελα, στη συμμετοχή, στην παρουσία. Το άρθρο αυτό δεν αφορά τους πολλούς. Αφορά εκείνους τους λίγους, τους μόνιμα αρνητικούς, που για τους δικούς τους λόγους επιμένουν να μιρλιάζουν, ακόμη κι όταν η πόλη κάνει βήματα μπροστά.

Αν δεν σε βλέπουν, δεν υπάρχεις — η μίρλα δεν φέρνει τουρισμό.

Πάμε παρακάτω…

---

Θέλουμε τουρισμό, αλλά χωρίς marketing. Θέλουμε brand, αλλά χωρίς ρίσκο. Θέλουμε αποτέλεσμα, αλλά χωρίς να αλλάξουμε τίποτα. Κι έτσι μένουμε να συζητάμε γιατί η Λαμία δεν απογειώνεται.

Ίσως όμως, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, κάτι δείχνει να αλλάζει.

Γράφει ο Πάνος Κατσώνης

Εδώ και είκοσι -τουλάχιστον- χρόνια κάνουμε την ίδια κουβέντα. Τι δεν έκαναν οι δήμαρχοι. Τι δεν αξιοποιήθηκε. Ποιο σχέδιο έμεινε στα χαρτιά. Ποιο κονδύλι χάθηκε. Ποια ευκαιρία δεν πιάσαμε.

Και στο μεταξύ, ο χρόνος περνάει. Κι εμείς μένουμε να συζητάμε.

Έχουμε δίπλα μας τις Θερμοπύλες. Την Αλαμάνα. Τον Γοργοπόταμο. Το Κάστρο Λαμίας, το Ισιαδάκι, το Παλαιό Υδραγωγείο κ.ο.κ. Έχουμε ιστορία που διδάσκεται σε σχολικά βιβλία.

Αλλά η ιστορία από μόνη της δεν φέρνει επισκέπτες.

Την εποχή του Instagram και του TikTok, αν δεν σε βλέπουν, δεν υπάρχεις.

Η πικρή αλήθεια είναι μία: η εσωστρέφεια μάς έχει ποτίσει.

Δεν είναι να γίνει κάτι, αμέσως να ψάξουμε τη στραβή. Δεν είναι να στηθεί μια εκδήλωση, να βρούμε τι δεν έγινε σωστά. Λες και περιμέναμε ότι από τη μια μέρα στην άλλη θα μετατραπούμε σε Πριγκιπάτο του Μονακό.

Ας σοβαρευτούμε λίγο.

Δεν είμαστε νησί.
Δεν έχουμε αεροδρόμιο (ή μάλλον έχουμε… για PZL).
Δεν είμαστε κοσμοπολίτικος προορισμός με βαριά τουριστική παράδοση.

---

Είμαστε όμως στο κέντρο του βασικού οδικού άξονα της χώρας. Δύο ώρες από την Αθήνα, δυόμισι από τη Θεσσαλονίκη. Αν μια πόλη με αυτή τη γεωγραφική θέση δεν μπορεί να χτίσει αφήγημα εξωστρέφειας, τότε ποια μπορεί;

Και η εξωστρέφεια δεν γίνεται με καφενειακή ανάλυση. Γίνεται με στρατηγική, χρήμα και ρίσκο

Το παράδειγμα του καρναβαλιού

Αφορμή για το άρθρο μου — θα πω την αλήθεια — στάθηκε το καρναβάλι και η παρουσία του Γρηγόρη Αρναούτογλου.

Δεν πρόλαβαν να ολοκληρωθούν παρουσία χιλιάδων πολιτών και εκατοντάδων καρναβαλιστών, ίσως οι πιο επιτυχημένες Αποκριάτικες Δράσεις — τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία, κατά την ταπεινή μου άποψη — και ξεκίνησε -από κάποιους- η γνωστή μίρλα:

«Γιατί αυτός;»
«Γιατί έτσι;»
«Πόσα πήρε;»
«Δεν ντύθηκε.»
«Δεν έκανε.»
«Δεν έρανε.»
«Εγώ θα ήμουν καλύτερος…»

---

Βρε “κατσαπλιά” σχολιογράφε των social media — να σε ρωτήσω κάτι; Από marketing ξέρεις;

Και δεν είσαι υποχρεωμένος να ξέρεις. Αλλά αν δεν φέρεις έναν παρουσιαστή με εκατοντάδες χιλιάδες ακολούθους, που τον γνωρίζει όλη η Ελλάδα, πώς ακριβώς θα τραβήξεις το βλέμμα έξω από τα όρια της Φθιώτιδας;

Ας το πούμε απλά και ειλικρινά…

300 άνθρωποι να ανέβασαν ένα story ή μια selfie από το Καρναβάλι — επειδή είναι ο Αρναούτογλου και όχι ο οποιοσδήποτε — ο ίδιος να έκανε 2–3 αναρτήσεις, οι συνεργάτες του άλλες τόσες… Ξαφνικά η λέξη «Λαμία» ταξιδεύει σε εκατοντάδες χιλιάδες timelines.

Γιατί ο κόσμος θέλει να φωτογραφηθεί με κάποιον αναγνωρίσιμο. Νιώθει ότι συμμετέχει σε κάτι “μεγαλύτερο”. Και αυτό μεταφράζεται σε προβολή.

Αυτό λέγεται προβολή.

---

Και για να μιλάμε με δεδομένα: διεθνείς έρευνες δείχνουν ότι πάνω από το 70% των ταξιδιωτών επηρεάζεται πλέον από περιεχόμενο στα social media πριν επιλέξει προορισμό. Οι πόλεις δεν ανταγωνίζονται μόνο με τοπία και μνημεία. Ανταγωνίζονται με εικόνες, stories και αναγνωρισιμότητα.

Θα γίνει η Λαμία τουριστικό brand από μια, δύο ή πέντε εκδήλωσεις; Όχι. Αλλά κάπως πρέπει να αρχίσεις.

Καμία πόλη δεν έγινε προορισμός από μία εκδήλωση. Πόλεις όπως ο Βόλος, τα Τρίκαλα ή τα Γιάννενα επένδυσαν συστηματικά σε δράσεις προβολής και event marketing. Δεν έγιναν Μονακό. Αλλά μπήκαν στον χάρτη. Και αυτό είναι το πρώτο βήμα.

Στο ποδόσφαιρο το λένε build up. Χτίζεις την κατάσταση και πάνω σε αυτή, με συνέπεια, δημιουργείς αποτέλεσμα.

Α, και για κάποιους καλοθελητές

Ναι, χρειάζονται πεζοδρόμια.
Ναι, χρειάζονται δρόμοι χωρίς λακκούβες — γιατί κακά τα ψέματα, σε αρκετά σημεία θυμίζουμε και λίγο Καμπούλ.
Ναι, χρειάζεται καθημερινότητα. Και σε αυτό το επίπεδο εκτιμώ ότι γίνονται βήματα.

Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, το βασικότερο πρόβλημα του τόπου δεν είναι οι παραπανίσιες λακούβες αλλά η επισκεψιμότητα.

Κανείς δεν αποφάσισε να επισκεφτεί έναν προορισμό επειδή είχε μία λακκούβα λιγότερη.

Πάει για αυτό που του δημιούργησε επιθυμία. Για αυτό που του παρουσιάστηκε σωστά. Για αυτό που του κέντρισε το ενδιαφέρον.

Η προβολή δεν αναιρεί τα έργα υποδομής. Τα συμπληρώνει.

Γιατί η εξίσωση είναι απλή.
Προβολή σημαίνει επισκεψιμότητα.
Επισκεψιμότητα σημαίνει κατανάλωση.
Κατανάλωση σημαίνει έσοδα για την τοπική οικονομία.
Και έσοδα σημαίνουν δουλειές, κίνηση, ανάπτυξη.

Όλα τα υπόλοιπα είναι θεωρία.

Κάτι αχνοφαίνεται να αλλάζει

Και εδώ μπαίνει η ουσία.

Θεωρώ ότι η λογική της νυν δημοτικής αρχής — και του Πανουργιά Παπαϊωάννου προσωπικά — κινείται προς μια πιο εξωστρεφή κατεύθυνση. Δείχνει πρόθεση να σπάσει το παλιό, γνώριμο μοντέλο διοίκησης του «να μη χαλάσουμε ισορροπίες, να βολευτούν οι δικοί μας και έχει ο Θεός» — μια λογική που για χρόνια κρατούσε την πόλη σε χαμηλές πτήσεις.

Εκτιμώ — μπορεί να κάνω και λάθος, αλλά αυτή είναι η ανάγνωσή μου — ότι επιχειρεί, με τον τρόπο και τις επιλογές της διοίκησής του, να βγάλει τη Λαμία από τη μόνιμη αμυντική στάση. Να την κάνει να παίξει επιτέλους επίθεση.

Το αν θα το καταφέρει ή όχι δεν θα το κρίνουν τα λόγια, ούτε οι προθέσεις. Θα το κρίνει το αποτέλεσμα. Και αυτό, όπως πάντα στην αυτοδιοίκηση, θα αξιολογηθεί στην κάλπη του 2028.

Ο Δήμος παρουσίασε πλεόνασμα, σύμφωνα με τα στοιχεία που δόθηκαν στο Δημοτικό Συμβούλιο. Άλλα θα πάνε σε έργα, άλλα σε σχολεία, άλλα σε κοινωνικές παροχές. Και ναι — ένα μέρος πρέπει να πάει και σε δράσεις και προβολή. Γιατί αν δεν βάλεις, δεν βγάζεις.

Μπορεί να μην είναι όλα τέλεια. Δεν είναι. Ποτέ δεν θα είναι.
Μπορεί να γίνουν λάθη. Θα γίνουν.

Αλλά η κατεύθυνση έχει σημασία.

Γιατί το μεγαλύτερο πρόβλημα της Λαμίας δεν ήταν ποτέ η έλλειψη ιστορίας.

Ήταν η έλλειψη πίστης και στρατηγικού σχεδιασμού τουριστικής προσέγγισης.

Και κάτι που δεν απαντάμε ειλικρινώς

Χρόνια τώρα φταίνε οι άλλοι.
Οι δήμαρχοι.
Οι κυβερνήσεις.
Οι περιφέρειες.

Μήπως φταίμε κι εμείς;

Μήπως βολευτήκαμε στην ασφάλεια της γκρίνιας;
Μήπως προτιμάμε να σχολιάζουμε αντί να στηρίζουμε;
Μήπως θέλουμε αλλαγή χωρίς να αλλάξουμε;

Ο τόπος έχει εφόδια.
Έχει ιστορία.
Έχει γεωγραφική θέση.
Έχει ανθρώπους.

Αυτό που δεν έχει — ακόμα — είναι κοινή νοοτροπία εξωστρέφειας.

Η Λαμία μπορεί να αλλάξει.

Το ερώτημα είναι άλλο:

Μπορούμε εμείς να ξεκολλήσουμε από τη βολική μας μιζέρια;

Γιατί αν δεν αλλάξει αυτό, όσους Αρναούτογλου κι αν φέρουμε, θα συνεχίσουμε να συζητάμε γιατί δεν γίναμε ποτέ προορισμός.

---

ΥΓ: Η πόλη δεν μας κρατά πίσω. Η νοοτροπία μας το κάνει.