Πετάμε 200 τόνους ρύζι τον χρόνο στους ελληνικούς γάμους – Η λύση που αλλάζει ένα έθιμο αιώνων

Για χιλιάδες ζευγάρια στην Ελλάδα, η στιγμή που βγαίνουν από την εκκλησία συνοδεύεται από μια γνώριμη εικόνα: φίλοι και συγγενείς κρατούν χούφτες ρύζι και το πετούν πάνω στους νεόνυμφους, με την ευχή ο γάμος τους να «ριζώσει», να έχει σταθερότητα, ευτυχία και ευγονία.

Πίσω όμως από αυτή τη γνώριμη εικόνα υπάρχει μια λιγότερο γνωστή πλευρά: μεγάλες ποσότητες ρυζιού, το οποίο θα μπορούσε να καταναλωθεί, καταλήγουν τελικά στα σκουπίδια. Την ίδια στιγμή, οι Έλληνες παραγωγοί αντιμετωπίζουν τις δικές τους προκλήσεις, καθώς η εγχώρια παραγωγή καλείται να καλύψει μια σημαντική ζήτηση.

Κάθε χρόνο στην Ελλάδα πραγματοποιούνται κατά μέσο όρο 53.896 γάμοι, με το μεγαλύτερο μέρος αυτών να συνοδεύεται από το παραδοσιακό πέταμα ρυζιού. Το αποτέλεσμα είναι ότι περίπου 200 τόνοι βρώσιμου ρυζιού ετησίως καταλήγουν στο έδαφος και τελικά στα σκουπίδια, την ώρα που η ελληνική παραγωγή προσπαθεί να ανταποκριθεί στις αυξημένες ανάγκες της αγοράς.

Μία ομάδα Ελλήνων αποφάσισαν να φέρουν στην αγορά ένα ανακυκλώσιμο ρύζι ώστε μειώσουν τη σπατάλη, να στηριχθούν οι παραγωγοί και η παράδοση να συνεχίσει να υπάρχει με έναν πιο σύγχρονο τρόπο. Ο CEO & Co-founder της Wikifarmer, Ηλίας Σούσης, μιλά στο Newsbomb για το πώς γεννήθηκε η ιδέα, το πρόβλημα που προσπάθησε να αντιμετωπίσει και το πώς ένα προϊόν που θεωρούνταν «χαμένο» μπορεί να αποκτήσει νέα αξία.

«Η αλήθεια είναι ότι ξεκίνησε από μια απλή παρατήρηση που όλοι κάνουμε στους γάμους: πετάμε πολύ φαγητό. Κυριολεκτικά. Γίνονται σχεδόν 54.000 γάμοι τον χρόνο στην Ελλάδα και σε όλους πετάμε ρύζι – ρύζι που θα μπορούσε να φαγωθεί», αναφέρει.

Παράλληλα, όπως σημειώνει, υπήρχε μια αντίφαση: «Την ίδια στιγμή, οι δικοί μας παραγωγοί δυσκολεύονται να καλύψουν τη ζήτηση. Αυτό πυροδότησε μια σκέψη: πώς κρατάς το έθιμο χωρίς τη σπατάλη;»

Η λύση δεν ήταν η κατάργηση της παράδοσης, αλλά η προσαρμογή της στις ανάγκες της εποχής.

«Δεν θέλαμε να πούμε στον κόσμο “μην πετάτε ρύζι”. Το έθιμο είναι όμορφο, έχει ρίζες και νόημα. Είναι μια ευχή για να ριζώσει ο γάμος. Προσπαθήσαμε λοιπόν να σκεφτούμε δημιουργικά και βιώσιμα, ώστε να τροποποιήσουμε την παράδοση, όχι να την αλλάξουμε», τονίζει ο κ. Σούσης.

Από το «απορριπτέο» ρύζι στο ρύζι του γάμου

Το σημαντικό στοιχείο της πρωτοβουλίας βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο αξιοποιείται η πρώτη ύλη.

Σε κάθε σοδειά ρυζιού υπάρχουν κόκκοι που, αν και είναι απολύτως ασφαλείς και κατάλληλοι για κατανάλωση, δεν πληρούν ορισμένα εμπορικά πρότυπα. Μπορεί να είναι μικρότεροι, σπασμένοι ή να μην έχουν το σχήμα που απαιτείται για να τοποθετηθούν στα ράφια των καταστημάτων.

Μέχρι σήμερα, αυτό το ρύζι συχνά έμενε αναξιοποίητο.

Με το The Wedding Rice, αυτοί οι κόκκοι αποκτούν μια δεύτερη ευκαιρία.

«Εδώ είναι το κλειδί όλης της ιστορίας. Σε κάθε σοδειά υπάρχουν κόκκοι που είναι μια χαρά, αλλά δεν περνούν τα εμπορικά στάνταρ. Μέχρι τώρα αυτοί οι κόκκοι απορρίπτονταν. Τώρα γίνονται The Wedding Rice», εξηγεί ο Ηλίας Σούσης.

«Το καλό ρύζι πηγαίνει εκεί που πρέπει: στο πιάτο. Και αυτό που μέχρι σήμερα θεωρούνταν “χαμένο”, αποκτά έναν νέο ρόλο σε μια από τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής των ανθρώπων».

Η Χαλάστρα στο επίκεντρο – Οι παραγωγοί κερδίζουν από κάτι που μέχρι σήμερα χανόταν

Η πρωτοβουλία υλοποιείται σε συνεργασία με τον Α’ Αγροτικό Συνεταιρισμό Ορυζοπαραγωγών Χαλάστρας, μια περιοχή με μεγάλη παράδοση στην καλλιέργεια ρυζιού.

Για τους παραγωγούς, η νέα αυτή αγορά δημιουργεί ένα πρόσθετο εισόδημα από μια ποσότητα προϊόντος που μέχρι σήμερα δεν είχε εμπορική αξία.

«Πολύ απλά, σημαίνει εισόδημα από κάτι που πριν το πετούσαν», σημειώνει ο κ. Σούσης.

Η ανταπόκριση, όπως αποκαλύπτει, ήταν ιδιαίτερα θετική από την πρώτη στιγμή. «Την πρώτη κιόλας εβδομάδα πουλήθηκαν 3 τόνοι και οι πωλήσεις ρυζιού στην πλατφόρμα μας αυξήθηκαν κατά 260%. Αλλά νομίζω ότι για τους ανθρώπους της Χαλάστρας μετράει και κάτι άλλο: ότι η δουλειά τους μπαίνει πλέον σε μια από τις πιο χαρούμενες στιγμές της ζωής των ανθρώπων».

Η διαδρομή του ρυζιού: Από το χωράφι στην εκκλησία

Η πρωτοβουλία εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια μείωσης της σπατάλης τροφίμων και καλύτερης αξιοποίησης της αγροτικής παραγωγής. Η λογική είναι απλή: κάθε προϊόν που παράγεται έχει αξία και κάθε κόκκος που μπορεί να χρησιμοποιηθεί δεν πρέπει να χάνεται.

Η διαδικασία είναι επίσης απλή. Ο συνεταιρισμός επιλέγει το ρύζι που δεν πληροί τις εμπορικές προδιαγραφές, το συσκευάζει ειδικά για τη χρήση του στους γάμους και στη συνέχεια τα ζευγάρια μπορούν να το προμηθευτούν μέσω της πλατφόρμας της Wikifarmer.

Έτσι, η διαδρομή του προϊόντος γίνεται μικρότερη: από τα χωράφια της Χαλάστρας απευθείας στους ανθρώπους που θέλουν να κρατήσουν ζωντανή την παράδοση με έναν πιο υπεύθυνο τρόπο.

Για τον Ηλία Σούση, το σημαντικότερο μήνυμα είναι πως η βιωσιμότητα δεν σημαίνει απαραίτητα αλλαγή των συνηθειών μας, αλλά καλύτερες επιλογές.

«Δεν χρειάζεται τα ζευγάρια να αλλάξουν τίποτα από αυτό που ονειρεύονται. Πίσω όμως από αυτή τη χούφτα ρύζι θα υπάρχει ένας Έλληνας παραγωγός που στηρίχθηκε και ένα τρόφιμο που δεν πήγε χαμένο», αναφέρει χαρακτηριστικά.

newsbomb.gr