Ας πούμε μερικές αλήθειες: Η Λαμία πρέπει να σταματήσει να μισεί τη Λαμία

Υπάρχει μια μόνιμη επωδός στις συζητήσεις των Λαμιωτών.

«Η πόλη έχει πεθάνει».
«Δεν γίνεται τίποτα».
«Η Λαμία βρίσκεται σε παρακμή».

Το λέμε τόσο συχνά και με τόση ευκολία, που στο τέλος κινδυνεύουμε να μετατρέψουμε τη μιζέρια σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή: δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια στα στραβά και τα ανάποδα της πόλης. Υπάρχουν παθογένειες δεκαετιών, ελλείψεις, χαμένες ευκαιρίες, προβλήματα στην καθημερινότητα, υποδομές που χρειάζονται βελτίωση και χώροι που παραμένουν αναξιοποίητοι.

Άλλο όμως η κριτική και άλλο ο μηδενισμός.

Η κριτική είναι απαραίτητη. Ο μηδενισμός δεν χτίζει τίποτα. Δεν φέρνει έργα, δεν φέρνει επισκέπτες, δεν δημιουργεί θέσεις εργασίας. Απλώς μας βυθίζει ακόμη περισσότερο στην πεποίθηση ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει.

Και αυτό που χρειάζεται σήμερα η Λαμία είναι, πριν από οτιδήποτε άλλο, επανεκκίνηση της ψυχολογίας της.

Κάτι άρχισε να κινείται

Είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, τους τελευταίους μήνες γίνεται μια ουσιαστική προσπάθεια.

Μόνο μέσα στο 2026 έχουν πραγματοποιηθεί ή προγραμματιστεί δεκάδες εκδηλώσεις. Θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες, αθλητικές διοργανώσεις και δράσεις που επιχειρούν να οδηγήσουν την πόλη σε μια διαφορετική τροχιά.

Και ο κόσμος απαντά.

Βγαίνει από το σπίτι του, γεμίζει πλατείες, παρακολουθεί παραστάσεις, ανεβαίνει στο Κάστρο, πηγαίνει στις συναυλίες και αναζητά εναλλακτικές απέναντι σε μια καθημερινότητα που τον πιέζει και τον εξαντλεί.

Αυτό από μόνο του λέει πολλά.

Λέει ότι ο Λαμιώτης διψάει για πολιτισμό, ψυχαγωγία, αθλητισμό και ζωή. Λέει ότι η πόλη δεν έχει νεκρώσει. Λέει ότι υπάρχει ακόμη σφυγμός, αρκεί να του δοθεί το κατάλληλο ερέθισμα.

Και σε αυτό το επίπεδο η σημερινή δημοτική αρχή δείχνει ότι επιχειρεί να βαδίσει σε ένα διαφορετικό μονοπάτι.

Δεν σημαίνει ότι όλα γίνονται τέλεια. Δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αστοχίες ή ότι δεν πρέπει να υπάρχει αυστηρή κριτική. Σημαίνει όμως ότι υπάρχει μια εμφανής προσπάθεια να αποκτήσει η πόλη περισσότερη κίνηση, εξωστρέφεια και γεγονότα.

Και αυτή η προσπάθεια πρέπει να αναγνωριστεί, να συνεχιστεί και να ενισχυθεί.

Πώς μετράμε την ανάπτυξη;

Το σκεφτόμουν πραγματικά.

Πώς μετράει ο Λαμιώτης την ανάπτυξη; Πώς πιστεύει ότι έρχεται η ανάπτυξη σε μια περιοχή;

Μόνο με δρόμους, πλατείες και οικοδομές;

Προφανώς και οι υποδομές είναι απολύτως αναγκαίες. Κανείς δεν υποστηρίζει το αντίθετο. Χωρίς λειτουργικές υποδομές, καθαριότητα, πρόσβαση, φωτισμό και οργανωμένους δημόσιους χώρους, καμία προσπάθεια δεν μπορεί να σταθεί.

Η ανάπτυξη όμως έρχεται και με εξωγενές χρήμα.

Έρχεται όταν κάποιος που δεν ζει εδώ επισκέπτεται τη Λαμία, διανυκτερεύει σε ξενοδοχείο, τρώει σε ένα εστιατόριο, πίνει έναν καφέ, αγοράζει από ένα τοπικό κατάστημα και κινείται στην περιοχή.

Αυτό είναι χρήμα που μπαίνει στην τοπική οικονομία από έξω.

Και ας αναρωτηθούμε με ειλικρίνεια: τι κάναμε τα τελευταία τριάντα χρόνια για να γίνει η Λαμία προορισμός;

Πόσα ουσιαστικά ερεθίσματα δημιουργήσαμε ώστε να πει κάποιος από την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, τη Θεσσαλία, την Εύβοια ή τη Δυτική Ελλάδα ότι θα έρθει να περάσει ένα Σαββατοκύριακο στον τόπο μας;

Μην το ψάχνετε πολύ.

Τα τελευταία χρόνια είχαμε κυρίως ένα δυνατό τριήμερο με το Ράλι Ακρόπολις.

Σύμφωνοι. Πρόκειται για μια τεράστια διοργάνωση, με διεθνή προβολή και σημαντική οικονομική επίδραση.

Μιλάμε όμως για ένα τριήμερο.

Δεν μιλάμε για σταθερή, οργανωμένη και μόνιμη προσέλκυση επισκεπτών.

Σωστά;

Σωστά θα μου πείτε.

Χωρίς μάρκετινγκ, πώς θα φέρεις τον επισκέπτη;

Εμπορικά θα το πω.

Αν δεν διαφημίσεις ένα προϊόν, δεν μπορείς να περιμένεις να πουληθεί.

Και η Λαμία, χωρίς να ευθύνονται μόνο οι υποδομές γι’ αυτό, δεν έκανε ποτέ ουσιαστικό μάρκετινγκ έξω από τα σύνορα της Φθιώτιδας. Όχι αν έχει κάποιος αντίλογο, να το γράψει… Απολύτως θεμιτό!

Δεν πρόβαλε οργανωμένα την ιστορία της, το Κάστρο της, τις Θερμοπύλες, τον θρησκευτικό της πλούτο, τα μοναστήρια, τα τοπικά προϊόντα, τον φυσικό της πλούτο και τη γεωγραφική της θέση.

Δεν ένωσε τα κομμάτια.

Και αυτό ακριβώς είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Έχουμε ιστορία, αλλά δεν τη συνδέουμε με τον πολιτισμό. Έχουμε θρησκευτικό πλούτο, αλλά δεν τον εντάσσουμε σε ένα ενιαίο τουριστικό προϊόν. Έχουμε ιαματικές πηγές, αλλά ακόμη συζητάμε για τις τεράστιες δυνατότητες του θερμαλιστικού τουρισμού. Έχουμε αθλητικές εγκαταστάσεις και γεωγραφικό πλεονέκτημα, αλλά μόλις τώρα αρχίζουμε να κατανοούμε τι μπορεί να προσφέρει ο αθλητικός τουρισμός.

Όταν ενώσουμε τα κομμάτια, τότε ο τόπος θα πολλαπλασιάσει τον πλούτο του.

Τόσο απλά.

Μηχανή πολλαπλασιασμού ο αθλητισμός

Σύμφωνα με πρόχειρες εκτιμήσεις ανθρώπων της αγοράς, μόνο από αθλητικές διοργανώσεις που έχουν πραγματοποιηθεί στην πόλη και στην ευρύτερη περιοχή, έχουν κινηθεί περίπου πέντε εκατομμύρια ευρώ.

Το ακριβές ποσό μπορεί να συζητηθεί.

Αυτό που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί είναι ότι χιλιάδες άνθρωποι ήρθαν στη Λαμία με αφορμή τον αθλητισμό.

Αθλητές, προπονητές, συνοδοί, γονείς, φίλαθλοι.

Αυτοί οι άνθρωποι έμειναν, έφαγαν, ήπιαν, μετακινήθηκαν και κατανάλωσαν.

Άρα βλέπουμε στην πράξη ότι ο αθλητισμός λειτουργεί ως μηχανή πολλαπλασιασμού για την τοπική οικονομία.

Και αυτό δεν αφορά μόνο τις μεγάλες διοργανώσεις. Αφορά τουρνουά, πρωταθλήματα, αγώνες δρόμου, ποδηλατικές εκδηλώσεις, ακαδημίες και διοργανώσεις που μπορούν να γεμίσουν την πόλη σε περιόδους κατά τις οποίες η αγορά διαφορετικά θα υπολειτουργούσε.

Μέσα σε αυτή τη συζήτηση χωράει φυσικά και ο ΠΑΣ Λαμία.

Τώρα που χάσαμε τα σαλόνια και φτάσαμε στα αλώνια, ίσως καταλάβαμε τι είχαμε και τι χάσαμε.

Για οκτώ συνεχόμενα χρόνια η ομάδα βρισκόταν στη μεγάλη κατηγορία και φτάσαμε να τη βλέπουμε να αγωνίζεται μπροστά σε περίπου 250 φιλάθλους.

Αυτό είναι ντροπή.

Όχι μόνο για την ομάδα. Για τον ίδιο τον τόπο.

Ο Πανουργιάς Παπαϊωάννου είχε την τρέλα, τη διάθεση και την οικονομική δυνατότητα να κρατά τον σύλλογο ψηλά. Με την αποχώρησή του φάνηκε η γύμνια της τοπικής συμπαράστασης.

Γιατί ένας κούκος δεν μπορεί να φέρει για πάντα την άνοιξη.

Ο ΠΑΣ Λαμία δεν ανήκει σε έναν άνθρωπο. Είναι ποδοσφαιρική οντότητα ολόκληρης της Λαμίας και της Φθιώτιδας.

Αν θέλουμε να επιστρέψει, θα πρέπει να τον στηρίξουν όλοι: φίλαθλοι, επιχειρήσεις, φορείς και τοπική κοινωνία.

Οι συναυλίες δεν είναι πεταμένα χρήματα

Το ίδιο ισχύει και για τις συναυλίες, ιδιαίτερα όταν φιλοξενούνται ηχηρά ονόματα που μπορούν να προσελκύσουν κόσμο και από γειτονικές περιοχές.

Θα ακούσεις αμέσως την ερώτηση:

«Πόσο κόστισε ο τάδε;»

Θεμιτή η ερώτηση. Ο πολίτης πρέπει να γνωρίζει πού πηγαίνει το δημόσιο χρήμα. Πρέπει να υπάρχει μέτρο, διαφάνεια και λελογισμένη διαχείριση.

Αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε.

Ο τσάμπας πέθανε και ο γιος του δεν χαρίζει.

Αν δεν επενδύσεις χρήματα, δεν μπορείς να περιμένεις οικονομικό αποτέλεσμα.

Δεν μιλάμε για άσκοπες σπατάλες ή υπερβολικές αμοιβές. Μιλάμε για στοχευμένες κινήσεις που μπορούν να φέρουν επισκεψιμότητα, κίνηση στην αγορά και προβολή της περιοχής.

Μια μεγάλη συναυλία δεν είναι μόνο το εισιτήριο ή η αμοιβή του καλλιτέχνη.

Είναι ο επισκέπτης που θα έρθει από άλλη πόλη, θα καθίσει για φαγητό, θα πιει ένα ποτό, θα ψωνίσει και πιθανόν θα διανυκτερεύσει.

Αυτό πρέπει να μετράμε όταν συζητάμε σοβαρά για ανάπτυξη.

Τι πρέπει να ξαναζωντανέψει

Η διοργάνωση εκδηλώσεων στο Κάστρο της Λαμίας είναι κίνηση προς τη σωστή κατεύθυνση.

Το ίδιο και οι δράσεις στην Πλατεία Ελευθερίας, στο κέντρο και σε άλλα σημεία εντός και εκτός του αστικού ιστού.

Χρειάζεται όμως συνέχεια.

Χρειάζεται η πλήρης λειτουργία του λόφου των Αγίων Μιχαήλ και Γαβριήλ, η αξιοποίηση του Ισιαδακίου, η σταθερή χρήση του Κάστρου, ο ευπρεπισμός των πλατειών, των πάρκων και των δημόσιων χώρων.

Η πόλη δεν πάσχει από κορδέλες, φωτογραφίες και εγκαίνια.

Πάσχει από έλλειψη σταθερής λειτουργίας.

Δεν αρκεί ένας χώρος να ανοίγει για μια εκδήλωση και την επόμενη ημέρα να επιστρέφει στην εγκατάλειψη. Πρέπει να ενταχθεί στη ζωή της πόλης και να χρησιμοποιείται από τους πολίτες.

Να δούμε λίγο και την “ψυχούλα” του πολίτη;

Ο κόσμος πνίγεται από την ακρίβεια, την ανασφάλεια και τα προβλήματα της καθημερινότητας.

Κλείνεται στο σπίτι, μένει πάνω από ένα κινητό τηλέφωνο και πολλές φορές ξεσπάει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μετατρέποντας τη δικαιολογημένη αγωνία και την κριτική του σε απόλυτη απαξίωση.

Οι τοπικοί άρχοντες οφείλουν να φροντίζουν την καθημερινότητα και να υλοποιούν τα έργα που έχει ανάγκη η πόλη.

Οφείλουν όμως να φροντίζουν λίγο και την «ψυχούλα» του πολίτη.

Να του δίνουν λόγους να βγει από το σπίτι. Να πάει σε μια συναυλία, σε μια παράσταση, σε έναν αγώνα, σε ένα πάρκο ή σε μια πλατεία.

Να αισθανθεί ότι ζει σε μια πόλη που κινείται και όχι σε έναν τόπο που απλώς περιμένει να περάσουν οι ημέρες.

Η σημερινή προσπάθεια πρέπει να έχει συνέχεια

Δεν θα ισχυριστώ ότι με μερικές συναυλίες, παραστάσεις και αθλητικές διοργανώσεις λύθηκαν τα προβλήματα της Λαμίας.

Προφανώς όχι.

Έχουμε πολλά χιλιόμετρα να διανύσουμε για να αφήσουμε πίσω μας παθογένειες δεκαετιών.

Ωστόσο, είναι επίσης άδικο να μην αναγνωρίσουμε ότι τον τελευταίο χρόνο, και ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες, κάτι κινείται.

Η σημερινή δημοτική αρχή δείχνει να αντιλαμβάνεται ότι η εξωστρέφεια, ο πολιτισμός και ο αθλητισμός μπορούν να αποτελέσουν βασικά εργαλεία οικονομικής και κοινωνικής επανεκκίνησης.

Αυτό το μοτίβο πρέπει να διατηρηθεί.

Με σχέδιο, διαφάνεια, μέτρο και συνέχεια. Όχι με πυροτεχνήματα και αποσπασματικές κινήσεις, αλλά με μια ενιαία στρατηγική που θα συνδέει τον πολιτισμό, τον αθλητισμό, την ιστορία, τον θρησκευτικό τουρισμό, τις ιαματικές πηγές και την τοπική αγορά.

Η Λαμία πρέπει να σταματήσει να μισεί τη Λαμία

Βεβαίως και πρέπει να ασκούμε κριτική.

Βεβαίως και πρέπει να απαιτούμε καλύτερη καθημερινότητα, περισσότερα έργα, σοβαρό σχεδιασμό και καλύτερο βιοτικό επίπεδο.

Δεν γίνεται όμως να περιμένουμε να αποτύχει κάθε προσπάθεια για να γράψουμε μετά στα social media ότι «εμείς τα λέγαμε».

Δεν γίνεται να ζητάμε μια ζωντανή πόλη, αλλά να μη στηρίζουμε καμία εκδήλωση, κανένα θέατρο, κανέναν αγώνα, κανέναν τοπικό σύλλογο και καμία πρωτοβουλία.

Η αναβάθμιση του τόπου χρειάζεται τη συμμετοχή όλων.

Οι άρχοντες οφείλουν να δημιουργούν τις προϋποθέσεις. Οι πολίτες οφείλουν να ελέγχουν, να κρίνουν και να απαιτούν, αλλά και να συμμετέχουν.

Η Λαμία πρέπει να πιστέψει περισσότερο στον εαυτό της.

Γιατί με τη μόνιμη μιζέρια δεν ξεκολλάει κανένα κάρο από τη λάσπη.

Αντίθετα, βουλιάζει ακόμη περισσότερο.

Και στο τέλος δεν θα μας φταίνε μόνο οι άλλοι.

Θα έχουμε βάλει και εμείς το χέρι μας για να καταδικάσουμε την πόλη που, κατά τα άλλα, λέμε ότι αγαπάμε.