Από την αλλαγή σκυτάλης στο “Ανθ’ ημών Γουλιμής” : Η ρήξη στη Φωκίδα μόλις άρχισε

Μια αλλαγή Αντιπεριφερειάρχη συνήθως προκαλεί συζητήσεις για λίγες ώρες -άντε μέρες- και μετά ξεχνιέται.

Στη Φωκίδα, όμως, τα πράγματα δείχνουν να είναι διαφορετικά.

Ο Φάνης Σπανός αντικατέστησε τον Γιώργο Δελμούζο με την Πέγκυ Αραβαντινού-Τζε. Ήταν η μοναδική αλλαγή μεταξύ των χωρικών Αντιπεριφερειαρχών της Στερεάς Ελλάδας. Και αυτό από μόνο του έδωσε στην απόφαση ξεχωριστό πολιτικό βάρος.

Ο Γιώργος Δελμούζος δεν αποχώρησε σιωπηλά.

Αντίθετα, επέλεξε τη μετωπική σύγκρουση. Μίλησε για “πολιτικό πραξικόπημα”, για παρασκήνιο, προσωπικά δίκτυα επιρροής και “κουμπαριές”. Και στο τέλος ανακοίνωσε την ανεξαρτητοποίησή του από την παράταξη του Περιφερειάρχη.

Αυτό δεν είναι μια απλή πικρία για την απώλεια μιας θέσης. Είναι πολιτική ρήξη.

Και, όπως φαίνεται, δεν πρόκειται για μια ρήξη που θα κλείσει εύκολα.

Ο Γιώργος Δελμούζος έβαλε στο τραπέζι τους 6.215 σταυρούς που έλαβε στις τελευταίες περιφερειακές εκλογές. Το μήνυμά του είναι ξεκάθαρο: “Οι πολίτες με επέλεξαν και η επιλογή τους δεν μπορεί να αγνοείται”.

Έχει δίκιο;

Μέχρι ενός σημείου, ναι.

Η εκλογική δύναμη ενός προσώπου έχει πολιτική σημασία. Δεν μπορεί να διαγράφεται με μια διοικητική απόφαση. Από την άλλη, οι σταυροί δεν εξασφαλίζουν αυτομάτως και για πάντα μια θέση Αντιπεριφερειάρχη. Ο Περιφερειάρχης έχει την ευθύνη —και το δικαίωμα— να επιλέγει το σχήμα με το οποίο θα διοικήσει.

Έχει, όμως, και την υποχρέωση να εξηγεί.

Γιατί έγινε η μοναδική αλλαγή στη Φωκίδα;

Ήταν ζήτημα αποτελεσματικότητας; Διαφορετικής πολιτικής αντίληψης; Προσωπικών σχέσεων; Ή μήπως μιας συνεργασίας που είχε ουσιαστικά τελειώσει πολύ πριν ανακοινωθεί η αντικατάσταση;

Μέχρι στιγμής, καθαρή απάντηση δεν υπάρχει.

Και όταν δεν υπάρχουν απαντήσεις, μεγαλώνουν οι υποψίες.

Η Πέγκυ Αραβαντινού-Τζε, από την πλευρά της, έκανε το αυτονόητο και πολιτικά ορθό. Κράτησε χαμηλούς τόνους, ευχαρίστησε τον Περιφερειάρχη και μίλησε για συνεργασία, ενότητα και κοινή προσπάθεια.

Από εδώ και πέρα, όμως, αρχίζουν τα δύσκολα.

Η νέα Αντιπεριφερειάρχης δεν αναλαμβάνει – κατά την ταπεινή μου άποψη – σε ουδέτερο πολιτικό περιβάλλον. Αναλαμβάνει μέσα σε μια σύγκρουση και κάτω από τη βαριά σκιά του προκατόχου της. Θα πρέπει, λοιπόν, πολύ γρήγορα να αποδείξει ότι δεν είναι απλώς η επιλογή του Φάνη Σπανού απέναντι στον Γιώργο Δελμούζο.

Θα πρέπει να αποκτήσει δικό της αποτύπωμα.

Και ο Δελμούζος;

Η σημερινή ανάρτησή του με το “My Way” θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα συναισθηματικό κλείσιμο. Ένας απολογισμός μιας διαδρομής που τελείωσε. Η παραπομπή, όμως, στο “Ανθ’ ημών Γουλιμής” δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρερμηνείας για όσους έχουν διαβάσει καμιά σελίδα παραπάνω στο βιβλίο της νεότερης και σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Έτσι για την ιστορία λοιπόν, τη φράση είχε πει ο Χαρίλαος Τρικούπης μετά την εκλογική του ήττα το 1895, όταν τη βουλευτική έδρα κέρδισε ο Μιλτιάδης Γουλιμής: “Αντί για εμένα, λοιπόν, ο Γουλιμής”. Έκτοτε έμεινε στην πολιτική ιστορία ως τρόπος υποτιμητικής σύγκρισης ενός προσώπου που αποχωρεί με εκείνον που το αντικαθιστά.

Άρα, η ανάρτηση του Δελμούζου δεν μοιάζει με αποχαιρετισμό. Μοιάζει περισσότερο με νέα πολιτική βολή. Χωρίς να κατονομάζει την Πέγκυ Αραβαντινού-Τζε, αφήνει να εννοηθεί ότι θεωρεί την αντικατάστασή του πολιτικά αδικαιολόγητη και την επιλογή του διαδόχου του κατώτερη της δικής του εκλογικής και πολιτικής βαρύτητας.

Εδώ, όμως, υπάρχει μια λεπτή γραμμή.

Ο Γιώργος Δελμούζος έχει κάθε δικαίωμα να συγκρουστεί πολιτικά με τον Φάνη Σπανό. Δεν τον βοηθά, όμως, να μετατρέψει τη διαφωνία με τον Περιφερειάρχη σε προσωπική απαξίωση της νέας Αντιπεριφερειάρχη.

Γιατί τότε η ουσία θα χαθεί.

Και η ουσία είναι μία:

Τι σημαίνει αυτή η ρήξη για τη Φωκίδα;

–Θα εξελιχθεί ο Γιώργος Δελμούζος σε έναν σταθερό και σκληρό πόλο αντιπολίτευσης μέσα στο Περιφερειακό Συμβούλιο;
–Θα υπάρξουν και άλλες αποχωρήσεις ή διαφοροποιήσεις; Θα απαντήσει -περαιτέρω- εκτός από το γενικόλογο αρχικό σχόλιο- ο Φάνης Σπανός ή θα επιλέξει τη σιωπή;

Αυτά είναι τα πραγματικά ερωτήματα της επόμενης ημέρας.

Η αλλαγή στη Φωκίδα έγινε.

Η διοικητική σελίδα γύρισε.

Η πολιτική σύγκρουση, όμως, μάλλον μόλις άρχισε.