Ζητεί μια ευκαιρία για αξιοπρεπή εργασία με σεβασμό στον ρόλο της ως προστάτιδα παιδιού με αναπηρία 82%, όταν τα προσόντα προσκρούουν στην αδιαφορία
Μια ευκαιρία να εργαστεί με αξιοπρέπεια σε μια θέση που να ανταποκρίνεται στα προσόντα της και να σέβεται τον ρόλο της ως προστάτιδα ενός παιδιού με αναπηρία ζητεί μητέρα ενός παιδιού με αναπηρία 82% στον Βόλο.
Εχοντας κουραστεί να ακούει ότι «υπάρχει κατανόηση» χωρίς να βλέπει πράξεις προτρέπει τους υπεύθυνους αυτού του τόπου να κοιτάξουν πέρα από τα χαρτιά και τις υποσχέσεις και να δουν τον άνθρωπο και την ανάγκη πίσω από αυτές.
Η σιωπηλή της μάχη συγκλονίζει.
Όπως περιγράφει, «μια μητέρα παιδιού ΑμεΑ, η κάθε μέρα δεν ξεκινά με τον ήλιο, αλλά με έναν ατέλειωτο προγραμματισμό φροντίδας, θεραπειών και αγωνίας για το μέλλον. Σε αυτόν τον δύσκολο δρόμο, η εργασία για μένα δεν είναι απλώς ένας τρόπος βιοπορισμού· είναι η «ανάσα» που μου επιτρέπει να προσφέρω στο παιδί μου όλα όσα δικαιούται, είναι η δύναμη να στέκομαι στα πόδια μου για να μπορεί να στηρίζεται εκείνο πάνω μου.
Δεν είμαι ένας άνθρωπος που ζήτησε ποτέ κάτι χωρίς να είναι έτοιμος να προσφέρει διπλάσια. Έχω εργαστεί σκληρά επί έξι συναπτά έτη ως διοικητικό στέλεχος στον Εθνικό Οργανισμό Φαρμάκων (ΕΟΦ) και στο Ταμείο Παρακαταθηκών & Δανείων, διαχειριζόμενη ευθύνες που απαιτούν ακρίβεια και συνέπεια. Ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές μας, δεν σταμάτησα να εκπαιδεύομαι, αποκτώντας πρόσφατα πιστοποιήσεις στη Χρηματοοικονομική Λογιστική και στη Γραμματεία Ιατρών, ελπίζοντας ότι η γνώση και η εμπειρία μου θα εκτιμηθούν στον τόπο μου.
Ωστόσο, από τον περασμένο Ιανουάριο, βιώνω έναν εμπαιγμό που με θλίβει βαθιά. Χτύπησα κάθε πόρτα, απευθύνθηκα σε φορείς και εκπροσώπους της Μαγνησίας, εξέθεσα την ανάγκη μου και την εργασιακή μου ετοιμότητα. Η απάντηση; Μια διαρκής, ευγενική σιωπή ή υποσχέσεις που χάνονται στο χρόνο. Μου προτείνονται εξάμηνες συμβάσεις, όταν οι ανάγκες ενός παιδιού με 82% αναπηρία δεν έχουν ημερομηνία λήξης. Ένα παιδί σαν το δικό μου χρειάζεται τη σιγουριά ότι η μητέρα του θα έχει μια σταθερή δουλειά για να μπορεί να του εξασφαλίσει τα αυτονόητα.
Κουράστηκα να ακούω ότι «υπάρχει κατανόηση», χωρίς να βλέπω πράξεις. Η κατανόηση δεν πληρώνει τις θεραπείες, ούτε γεμίζει το σπίτι με την ασφάλεια που έχουμε ανάγκη. Είναι αποκαρδιωτικό να διαθέτεις τέτοια προϋπηρεσία στο Δημόσιο και να νιώθεις ότι στον Βόλο του 2026, είσαι «αόρατη» επειδή οι συνθήκες της ζωής σε έφεραν να παλεύεις μόνη.
Δεν ζητώ χάρη. Ζητώ την ευκαιρία να εργαστώ με αξιοπρέπεια σε μια θέση που να ανταποκρίνεται στα προσόντα μου και να σέβεται τον ρόλο μου ως προστάτιδα ενός παιδιού με αναπηρία. Ζητώ από τους υπεύθυνους αυτού του τόπου να κοιτάξουν πέρα από τα χαρτιά και τις υποσχέσεις και να δουν τον άνθρωπο και την ανάγκη πίσω από αυτές», καταλήγει.
Σημείωση: Τα σχόλια που εμφανίζονται κάτω από τα άρθρα αποτελούν προσωπικές απόψεις των χρηστών που τα δημοσίευσαν και δεν εκφράζουν απαραίτητα τις θέσεις ή απόψεις του Lamianow.gr.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, σχόλια που έχουν διατυπωθεί δημόσια σε κοινωνικά δίκτυα ενδέχεται να εμφανίζονται κάτω από τα άρθρα, όταν έχουν δημοσιευθεί κάτω από σχετικές αναρτήσεις του ίδιου άρθρου. Το Lamianow.gr δεν φέρει ευθύνη για το περιεχόμενο αυτών των σχολίων.
Αν κάποιο σχόλιο θεωρείτε ότι παραβιάζει δικαιώματα, είναι προσβλητικό ή έχει αποσυρθεί από την αρχική του πηγή, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο [email protected] για την άμεση αφαίρεσή του.